KÜNYE
Danıştay 4. Daire Başkanlığı 2016/8237 E., 2020/3028 K.·T.C. Danıştay Ördüncü Daire
- Karar tarihi
- 16 Eylül 2020
- Esas No
- 2016/8237
- Karar No
- 2020/3028
- Temyiz eden (davalı)
- … Vergi Dairesi Başkanlığı (… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
- Vekili
- Av. …
- Karşı taraf (davacı)
- … Reklamcılık ve Tanıtım Hizmetleri Ticaret Limited Şirketi
- Vekili
- Av. …
- İstemin konusu
- … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E: … , K: …. sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
- Yargılama süreci
- —
Karar Metni
311 kelime·2 dk okuma·6 bölüm
Dava konusu istem: Davacı adına, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1 maddesi uyarınca 2009/1-12 dönemi için kesilen özel usulsüzlük cezasının ve vergi inceleme raporunun iptali istenilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; kanundaki unsurlar tamam olmadan kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık, vergi inceleme raporunun ise idari davaya konu olabilecek kesin ve yürütülmesi gereken bir işlem niteliğinde olmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
Davacı adına kesilen cezanın hukuka uygun olduğu belirtilerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
Cevap verilmemiştir.
TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 4. Daire, E. 2016/8237, K. 2020/3028, 16 Eylül 2020 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama