Danıştay 4. Daire E.2023/1023 K.2023/1771

Limited Şirketi VEKİLİ : Av. …

2) …Vergi Dairesi Başkanlığı (…Vergi Dairesi Müdürlüğü) VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU

…Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…sayılı kararının temyizen incelenerek aleyhlerine olan hüküm fıkralarının taraflarca bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığı ileri sürülerek tarh edilen 2009/2,4,6,8,10,11,12. ve 2011/12. dönemi katma değer vergileri, 2009/2,4. dönemleri için bir kat, diğer dönemler tekerrür uygulanarak bir kat kesilen vergi ziyaı cezaları ile 2009 ve 2011 yılı için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi ve mükerrer 355/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda.

Mahkeme kararının …, …, …'ten alınan faturalara, 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasına ilişkin davanın reddine yönelik kısmı ile vergi tekniği rapor eksik sunulan iki firmadan (…Yapı ve …'dan) alınan faturalara ve 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarına ilişkin davanın kabulüne yönelik kısmının onanarak kesinleştiği; uyuşmazlığın, davacının indirim konusu ettiği faturaları düzenleyen …Makine ve …isimli mükelleflerden alınan faturalar ve vergi ziyaı cezalarına tekerrür uygulanmasına münhasır kaldığı;

davacının fatura aldığı Pendik Vergi Dairesi mükellefi …Makine Hırdavat ve Met. İnş. Malzemeleri Ltd. Şti. ve İkitelli Vergi Dairesi mükellefi … hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlerin düzenlenen faturaların sahte belge niteliğinde olduğunu ortaya koymaya yeterli olduğundan, bahsi geçen faturalar nedeniyle yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı;

tekerrüre esas ceza 05/11/2009 tarihinde kesinleştiğinden ve tutarının 697,68 TL olduğu görüldüğünden 2009/11, 12 ve 2011/12 dönemlerine ilişkin olarak kesilen vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan kısımlarının 697,68 TL'yi geçen kısmında ve diğer dönemlere ilişkin vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan kısımlarında hukuka uyarlık ve 2009/11, 12 ve 2011/12 dönemlerine ilişkin olarak tekerrür hükümlerinin 697,68 TL 'ye kadar uygulanmasında ise hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDEN DAVACININ İDDİALARI

Eksik incelemeye dayanarak yapılan tarhiyatlar ve kesilen cezalarda hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ EDEN DAVALININ İDDİALARI

Temyize konu kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması istenilmektedir.

DAVACININ SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

DAVALININ SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Mahkeme kararının davacının …Makine Hırdavat ve Met. İnş. Malzemeleri Ltd. Şti. ve …'dan aldığı faturalara ilişkin kısmı yönünden;

Mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu kararın anılan kısmının, Danıştay Dördüncü Dairesinin 19/11/2019 tarih ve E:2016/4821, K:2019/7561 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu kararın anılan kısmı usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Vergi ziyaı cezalarına tekerrür uygulanmasına ilişkin kısmı yönünden ise;

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bu kısmı usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.