Danıştay 4. Daire E.2023/5028 K.2024/7462

Dava konusu istem: İstanbul ili, Tuzla ilçesi, ... Köyü, ... pafta, ... ada, ... sayılı parselde bulunan 9.964,35 m² yüz ölçümlü Hazineye ait taşınmazın araç park alanı ve yük indirme bindirme sevkiyat alanı olarak kullanmak suretiyle fuzulen işgal edilmesi nedeniyle 01/06/2015-03/11/2015 tarihleri arası dönem için 145.642,40 TL tutarında ecrimisil istenilmesine ilişkin düzenlenen... tarih ve ... sayılı ecrimisil ihbarnamesinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:...İdare Mahkemesince verilen... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi neticesinde düzenlenen rapora göre, işgale konu taşınmazın ecrimisil getirisinin 53.511,54 TL olabileceği anlaşılmakla, dava konusu ihbarnamenin 92.130,86 TL’lik kısmında hukuka uygunluk, 53.511,54 TL’lik kısmının ise hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, dava konusu işlemin 92.130,86 TL'lik kısmının iptaline, 53.511,54 TL'ye yönelik kısım yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ecrimisil bedelinin emsal ve rayiç göz önünde bulundurulmak suretiyle tespit ve takdir edildiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.