Danıştay 4. Daire E.2023/5977 K.2024/3184

Dava konusu istem: Kocaeli ili, Çayırova ilçesi, ... Mahallesi, ... ada, ... parsel sayılı, 3653,09 m2 yüz ölçümlü, mülkiyeti Hazineye ait olan taşınmazın davacı tarafından fabrika bahçesi ve depo alanı yapılmak suretiyle 28/06/2011-27/06/2016 tarihleri arasındaki dönem için 1.720,04-m²sinin fuzulen işgal edildiğinden bahisle davacıdan istenilen 140.864,68-TL tutarındaki ecrimisile ilişkin olarak düzenlenen ... tarihli ve ... sayılı ecrimisil ihbarnamesi ile aynı taşınmazın 28/06/2016-19/11/2018 tarihleri arasındaki dönemde de 1.038,60-m²sinin davacı tarafından işgal edilmeye devam edildiğinden bahisle davacıdan istenilen 53.997,59-TL tutarındaki ecrimisile ilişkin olarak düzenlenen ... tarihli ve ... sayılı ecrimisil ihbarnamesinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda.

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18. maddesine dayanılarak yapılan imar uygulaması sonucunda oluşturulan hisseli imar parselleri üzerinde bulunan yapıların bedellerinin ilgili parsel sahiplerince yapı sahibine ödenmediği veya aralarında bu yönde bir anlaşma yapılmadığı sürece eski sahiplerine yapı bedeli ödeninceye kadar kullanma imkanının bulunduğu dikkate alındığında yapı bedeli ödeninceye kadar yapı sahibinin fuzuli şagil sayılamayacağı anlaşıldığından imar uygulaması sonrasında gerçekleştirilen parselasyon işlemiyle meydana gelen yeni hukuki duruma göre Hazine adına tescil edilen dava konusu parsel üzerinde bulunan yapılardan dolayı davacının

2886 sayılı Kanun'un 75. maddesi hükmü kapsamında işgalci sayılmasına olanak bulunmadığı gerekçesiyle davacıdan istenilen ecrimisillere ilişkin olarak düzenlenen dava konusu ecrimisil ihbarnamelerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmış ve dava konusu işlemlerin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İdare Dava Dairesince verilen temyize konu kararda; ecrimisile konu parselin 1997 yılında davacıya ait ... numaralı parselden DOP kesintisi suretiyle oluşturulduğu, DOP kesintisi öncesinde söz konusu taşınmazda davacıya ait bazı yapıların bulunduğu, davacının ecrimisile konu bu yapıların kendisine ait olduğu yönündeki iddialarıyla birlikte bu yapıların bedeli için adli yargıda açılan davanın da bulunduğu, ecrimisile konu yapıların depo, aile mezarlığı, güvenlik kulübesi ve bahçe duvarından oluştuğu, ancak ecrimisile konu yapıların 1997 yılında yapılan imar uygulamasından önce mi sonra mı yapıldığı,

önce yapılmış ve davacıya ait ise yapıların bedelinin ödenip ödenmediği hususunda davalı idare tarafından gerekli araştırma ve tespit yapılmadan düzenlenen taşınmaz tespit tutanağına dayanılarak davacı adına ecrimisil tahakkuk ettirildiği anlaşıldığından dava konusu işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığına, İdare Mahkemesi kararının sonucu itibarıyla yerinde olduğuna ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun belirtilen gerekçe ile reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, ecrimisile konu taşınmazın imar uygulaması neticesinde hazine adına tescil edilmediği, tescil harici bırakılan DOP'a ayrılan yerlerden olduğu, daha sonra ihdas yoluyla 19/10/2016 tarihinde taşınmazın hazine adına tescil edildiği, dava konusu işlemin ise DOP olarak ayrılan alanlar için değil bu amaç dışında işgalci tarafından fabrika bahçesi ve depo olarak kullanılmak suretiyle işgal edilen alanlar için düzenlendiğinden temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.