Danıştay 4. Daire E.2023/9028 K.2024/4355

Dava konusu istem: Adana İli, Seyhan İlçesi, … Mahallesi, … Sokak, … Apartmanı yanında bulunan ve davacı tarafından otopark işletmesi olarak kullanılan belediyeye ait taşınmazın tahliye edilmesine ilişkin … tarih ve … sayılı Seyhan Belediye Encümen Kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İdare Mahkemesince verilen kararla; 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 75. maddesi hükümleri doğrultusunda taşınmazın bulunduğu yer mülkiye amirince tahliye ettirilmesi yoluna gidilmeyerek, yasal dayanak belirtilmeksizin hukuka aykırı bir şekilde kamu gücü kullanılarak belediye imkanlarınca davacının tahliye ettirilmesinde hukuka uyarlılık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Belediyeye ait gayrimenkuller üzerinde davacı tarafından araçların park ettirilerek otopark işletmeciliği yapıldığının tespit edilmesi üzerine, davacının mülkiyeti kendisinin olan gayrimenkullerin dışında davacının hiçbir şekilde gerek ayni ve gerekse şahsi bir hakkı olmadığı, taşınmazların üzerinde araç park ettirerek haksız kazanç sağlamakta olması nedeniyle davaya konu işlem tesis edildiği, otopark olarak düzenlenen alanda davacının mülkiyet bakımından hiçbir hakkı olmayıp sadece taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatlarının bulunduğu, kamulaştırma konusunda 04/05/2005 tarih ve 1491 sayılı kararına istinaden kamulaştırma kararı alındığı,

fakat kamulaştırma işlemlerinin henüz tamamlanmadığı, taşınmazı otopark olarak işletebileceğine dair işyeri açma ve çalışma ruhsatının bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.