Danıştay 4. Daire E.2025/3401 K.2025/4870

Dava konusu istem: Tahakkuk eden kamu alacağının vadesinde ödenmemesi nedeniyle, alacağın cebren tahsili için davacının banka hesaplarına konulan e-haciz işleminin iptali istenilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince, Danıştay bozma kararına uyularak verilen kararda; davacı tarafından, e-haciz işleminin 28/02/2019 günü vergi borçlarını ödemek üzere gittiği vergi dairesinden öğrenildiği ve tarafına herhangi bir tebligat işleminin yapılmadığının belirtildiği;

davalı idare tarafından ise, 08/07/2019 tarihli yazı ve ekindeki bilgisayar ekran görüntüsü dosyaya sunulmak suretiyle davacı adına düzenlenen ödeme emrinin 25/11/2017 tarihinde elektronik tebliğ usulüyle tebliğ edildiği halde belirtilen alacakların ödenmediğinden bahisle davacının banka hesaplarına elektronik ortamda haciz konulduğu anlaşılmakla, elektronik tebligat yoluyla ödeme emrinin tebliğ edilmesinde ve buna dayanılarak yapılan elektronik haciz işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı;

öte yandan, dava konusu işlemin dayanağı olan ödeme emrinin iptali istemiyle açılan davada, Dairelerinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı davanın süre aşımı nedeniyle reddine karar verildiği anlaşılmakla, dava konusu işlemde bu haliyle hukuka ve dayanılan düzenlemelere herhangi bir aykırılık bulunmadığı belirtilerek, davacının istinaf başvurusunun reddine, davalı idarenin istinaf başvurusunun kabulüne, İdare Mahkemesi kararının kaldırılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendi uyarınca istinaf başvuru ve karar harcına hükmedilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi İdare Dava Dairesi kararının düzeltilerek onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 24. maddesinin (f) bendinde, kararlarda yargılama giderleri ve hangi tarafa yükletildiğinin belirtileceği; 31. maddesinde, yargılama giderleri hususunda Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanacağı kurala bağlanmış; anılan madde ile atıfta bulunulan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 326. maddesinin (1) numaralı fıkrasında, yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği; 332. maddesinde ise, yargılama giderlerine mahkemece re'sen hükmedileceği belirtilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, "Temyiz incelemesi sonunda Danıştay; Kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onar." hükmü yer almıştır.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun "Harçlardan müstesna işlemler" başlıklı 13. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendinde, "Genel bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri.

(Yukarıdaki işlemlerin hesaplanacak harçlarının, Genel Bütçeye dahil idarelerin haklılığı nispetinde karşı taraftan tahsiline ilgili merciince karar verilir.)" denilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, harçtan istisna tutulan davalı idarenin istinaf başvurusu sırasında alınmayan istinaf başvuru harcının, davanın reddi üzerine, nihai kararda hüküm altına alınmadığı görülmüştür.

Bu husus yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan düzeltilmesi mümkün eksiklik olarak görüldüğünden, kararın, yargılama giderine (istinaf başvuru harcına) ilişkin kısmı yönünden düzeltilerek onanması gerekmektedir.