Danıştay 7. Daire E.2016/3729 K.2020/4817

Dava konusu istem: Davacının defter ve belgeleri üzerinde yapılan kaydi envanter sonucunda belgesiz mal bulundurduğundan bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden, adına 2013 yılının Ocak dönemi için 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin 3. fıkrası uyarınca tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket hakkında düzenlenen kurumlar vergisi inceleme raporunda; davacı şirketin ortakları görünen kişilerin gerçekte çalışanları olduğu, yazar kasa fişleri ile mali işlem dışı manuel satış raporlarının uyumsuz bulunduğu, elektronik yazar kasaların sürekli arızalı, envanter defterinin ise boş olduğuna dair tespitlerine yer verildiği, uyuşmazlığa esas oto gaz emtiasına ilişkin olarak yapılan kaydi envanterde, dönem içi alışları (529.235 kg) ile dönem içi satışlarının (1.621.005 kg) davacı şirketin alış ve satış belgelerinden belirlendiği, dönem sonu mal mevcudunun;

envanter defterinin boş olması nedeniyle şirket temsilcisinin "sadece tüp gaz emtiasına ilişkin dönem sonu mal mevcudunun bulunduğunu" beyan etmesi nedeniyle "0" (sıfır) olarak dikkate alındığı, dönem başı mal mevcuduna ilişkin olarak ise;

her ne kadar davacı şirket temsilcisi "dönem başında kurumlar vergisi beyannamelerinde görüldüğü üzere 957.983,18-TL oto gaz bulunduğunu" beyan etmişse de, Kızılcahamam Belediye Başkanlığı'nca verilen işyeri açma ve çalışma ruhsatında 5 metre küp oto gaz depolanabileceği ve Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nca verilen ruhsatname ve ilavelerinde de 20 metre küp oto gaz depolanabileceği belirtildiğinden,

01/01/2011 tarihi itibarıyla depolanabilecek 25 metre küp oto gazın, 0,56 kesafet oranı üzerinden 14.000 kg'ye tekabül ettiği, buna göre yapılan kaydi envanter sonucunda 1.077.770 kg oto gaz farkı bulunduğu ve alış maliyetine göre 3.144.679,60-TL belgesiz oto gaz alışı hesaplandığı, benzin-motorinle ilgili olarak yapılan kaydi envanterde ise; benzin-motorin satışlarının genellikle yazar kasa ile yapılan satışlar olması sebebiyle ayrıştırılamadığına dair hususlar birlikte değerlendirildiğinde, dönem içi alış tutarının satıcının %6,5 karıyla 1.149.517,16- TL olarak, dönem içi satış tutarının ise 6.033.363,51-TL olarak hesaplandığı,

dönem başı ve dönem sonu mal mevcudunun envanter defterinin boş olması ve şirket temsilcisinin bu emtia türlerine ilişkin herhangi bir beyanı bulunmaması nedeniyle "0" (sıfır) olarak dikkate alınması suretiyle 4.883.846,35- TL belgesiz satış bulunduğu, bundan %6,5 satış kârının düşülmesiyle 4.585.771,22- TL'lik (1.636.844,04 Lt) belgesiz alış hesaplandığının anlaşıldığı,

ihtilaf konusu cezalı tarhiyata esas matrah farkının, davacı şirketin ticaretini yaptığı oto gaz ve motorin emtialarından kaynaklandığı ve oto gaza ilişkin belgesiz satışın da davacı şirketin 2011 yılı dönem başı mal mevcudunun, davacı şirket temsilcisinin beyan ettiği gibi 563.519,52 kg değil, 14.000 kg olarak dikkate alınmasından kaynaklandığının saptandığı, davacı şirket vekilince dava dilekçesinde, davacı şirketin kendi deposu dışında oto gaz için.

Gaz Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinden depo kiraladığı ve %95 hissesine sahip olduğu. Otomotiv limited Şirketine ait araçlarda depolama yaptığı ileri sürülmüşse de. Mahkemelerinin ara kararı üzerine gönderilen davacı şirket ile.

Gaz Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi arasında imzalanan 30/08/2010 tarihli "LPG Stoklama Hizmet Sözleşmesi"nin, adi yazılı bir sözleşme niteliğinde olup, 3. kişiler yönünden ispat vasıtası olarak kullanılamayacağından ve %95 hissesine sahip olduğu şirkete ait araçlarda depolama yapıldığı yönündeki iktisadi ve ticari icaplara aykırı olan ve vergi inceleme raporu eki tutanağa da geçirilmediği anlaşılan söz konusu iddiaların yerinde görülmediği,

öte yandan, oto gaz emtiasına ilişkin olarak davacı şirketin resmi belgelerinden hareketle tespit edilen depo kapasitesi üzerinden belirlenen 2011 yılı dönem başı mal mevcudunda ve yine davacı şirketin alış ve satış belgelerinden hareketle belirlenen dönem içi alış ve satış tutarlarında, dolayısıyla oto gaza ilişkin kaydi envanterde isabetsizlik bulunmadığı, dava konusu cezalı tarhiyata esas matrah kalemlerinden motorin emtiasına ilişkin olarak ise; dönem içi alışların; davacı şirketin alış belgelerinden hareketle belirlendiği, %6,5 satış kârlılığına;

davacı şirketin benzin ve motorin aldığı … firması yetkililerinden alınan bilgiyle ulaşıldığı, dönem içi satışların; davacı şirketin ticaretini yaptığı diğer emtialara ilişkin satış tutarlarının çıkarılması suretiyle hesaplandığı, dönem başı ve dönem sonu mal mevcudunun; envanter defterinin boş olması ve şirket temsilcisinin bu emtia türlerine ilişkin herhangi bir beyanının bulunmaması nedeniyle "0" (sıfır) olarak dikkate alındığı anlaşıldığından, davacı şirketin belgelerinden ve şirket temsilcisinin beyanından hareketle yapılan kaydi envanterde isabetsizlik görülmediği,

buna göre, oto gaz ve motorin emtialarına ilişkin olarak yapılan kaydi envarter sonucunda malları belgesiz olarak bulundurduğu tespit edilen davacı adına tarh edilen vergi ve kesilen cezada hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, 2010 yılı için herhangi bir fiili veya kaydi envanter yapılmadığı, oto gaz için şirketin kendi deposu dışında … Gaz firmasından depo kiralandığı ve %95 hissesine sahip olduğu … Otomotiv şirketine ait araçlarda depolandığı, belgesiz satıldığı iddia edilen oto gaz için motorin litre fiyatından hesaplama yapıldığı, tüp gaz olarak fatura edilmesi gereken satışların sehven oto gaz ve motorin olarak faturalandırıldığı ve beyan ettikleri %8 kârlılık oranının sektördeki ortalama kârlılığın üzerinde olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ….'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.