Danıştay 7. Daire E.2016/7387 K.2020/4507

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2009 yılının Mart döneminde kaçak akaryakıt satışında bulunulduğundan ve bu satış nedeniyle fatura düzenlenmediğinden bahisle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesi 1. bendi uyarınca adına kesilen özel usulsüzlük cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Olayda, dava konusu işlemin dayanağı vergi inceleme raporunda, davacının hesap hareketleri incelenerek bazı şirketler ile yoğun parasal ilişkilerinin tespit edildiği, davacı ve bu şirketler arasında bir organizasyon bulunduğu ve piyasadan kayıt dışı olarak tedarik ettiği kimyasallardan kaçak akaryakıt ürettiğinden bahisle hakkında mükellefiyet işlemi tesis edildiği anlaşılmış ise de, vergi incelemesinde davacının kayıt dışı olarak kimyasal tedarik ettiği ve bunları kullanarak kaçak akaryakıt ürettiği hususunu ortaya koyacak hiçbir somut tespite yer verilmediği,

sadece banka hesapları üzerinden, para giriş-çıkışının olduğu birkaç firma hakkındaki tespitlerden hareketle, hesaba yatan ve hesaptan çıkan paranın kaçak akaryakıt üretimi ve satımına yönelik olduğu sonucuna varıldığı, kaçak akaryakıt satışının bulunduğu yönünde hakkında somut bir tespit olmayan davacının, söz konusu satıştan dolayı fatura düzenlemediğinden bahisle adına kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının banka hesabının incelenmesi sonucunda, 2009 yılında banka hesabına yüksek miktarda havale edilen paranın aynı gün ya da yakın tarihlerde çıktığının, piyasadan kayıt dışı olarak tedarik ettiği kimyasallardan kaçak akaryakıt üretip sattığının tespit edilmesi üzerine yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.