Danıştay 7. Daire E.2017/2309 K.2021/2680

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2011 ilâ 2013 yıllarının muhtelif dönemlerine ilişkin özel tüketim vergisi beyannamelerinin elektronik ortamda süresi içerisinde verilmediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:Dosyanın incelenmesinden, savunma dilekçesinde davacı adına 2011 yılının Şubat ilâ Aralık ve 2012 yılının Ocak ilâ Nisan dönemlerine ilişkin onbeş adet vergi ceza ihbarnamesi içeriği özel usulsüzlük cezalarının düzeltme fişleri ile terkin edildiğinin belirtildiğinin anlaşılması karşısında, davanın söz konusu ihbarnamelere ilişkin kısmı yönünden karar verilmesine yer bulunmadığı; ara kararına cevaben, davalı idare tarafından gönderilen yazıda adına re'sen banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefiyeti tesis edilen davacıya herhangi bir bildirim yapılmadığının belirtildiği,

bu durumda eylem tarihinde ceza kesilmesi için gerekli yasal unsur olan şekle ve usule aykırılığın oluştuğundan söz edilemeyeceğinden dava konusu 2012 yılının Mayıs ilâ Aralık ve 2013 yılının Ocak ilâ Eylül dönemlerine ilişkin olarak kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle kısmen karar verilmesine yer olmadığına, kısmen de dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Nezdinde düzenlenen tutanakla döviz alım satım faaliyetinde bulunduğu tespit edilerek hakkında banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefiyeti tesis edilen davacı tarafından, elektronik ortamda verilmesi gereken beyannamelerin verilmemesi nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın iptale ilişkin hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri anılan hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.