Danıştay 7. Daire E.2017/2314 K.2021/2679

Dava konusu istem: Davacının 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (I) sayılı listede yer alan ürünlerin satışını gerçekleştirdiğinden bahisle adına tesis edilen özel tüketim vergisi mükellefiyeti ile 2014 yılının Mayıs ilâ Ekim dönemleri için elektronik ortamda beyanname verme zorunluluğuna uymadığından bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı nezdinde tutulan 20/08/2014 ve 19/02/2015 tarihli tutanaklarda, zeytinyağı ve prina yağı imalatı ve satışı faaliyetlerinde bulunduğu, prina yağı imalatında Özel Tüketim Vergisi Kanununa ekli (I) sayılı listenin (B) cetvelinde yer alan solvent ve hekzan gibi çözücüleri kullandığı hususlarının tespit edildiği, anılan listede yer alan solvent ve hekzan gibi ürünlerin imal veya ithal edildiği yahut bu malların müzayede yoluyla satışının gerçekleştirildiği yolunda bir tespit yapılmadığı,

ancak bu türden bir faaliyet yürütülmesi durumunda özel tüketim vergisi mükellefiyetinin doğacağı, anılan ürünlerin başka bir ürünün imalatında kullanılmasının bizatihi mükellefiyet doğurmadığı, Kanun'da açıkça (I) sayılı listedeki malların ithalatçıları veya rafineriler dahil imal edenler tarafından tesliminin bir defaya mahsus olmak üzere özel tüketim vergisine tabi olduğu hususunun düzenlenmiş olduğu, verginin mükellefinin de belirtilen malları imal, inşa veya ithal edenler ile bu malların müzayede yoluyla satışını gerçekleştirenler olduğu hususları birlikte dikkate alındığında;

bu haliyle, ana faaliyet konusu çerçevesinde imal ve satışı gerçekleştirilen ürünlerde özel tüketim vergisine tabi başkaca ürünlerin kullanıldığı, dolayısıyla satışını gerçekleştirdiği müstahzarların 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanununa ekli listede belirtilen türde ürünlerden olduğu yolunda yapılacak bir sınıflandırma verginin kanuniliği ilkesine uygun olmayacağından,

elektronik ortamda beyannamelerin verilmemesi nedeniyle özel usulsüzlük cezaları kesilmesinde ve özel tüketim vergisine tabi olmayan teslimleri için davacı adına bu vergi türü itibariyle re'sen mükellefiyet tesis edilmesinde yasal isabet görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemlerin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Adına tesis edilen özel tüketim vergisi mükellefiyetine rağmen elektronik ortamda beyanname vermeyen davacı adına özel usulsüzlük cezası kesilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.