Danıştay 7. Daire E.2019/1675 K.2022/3612

Dava konusu istem: Müstahzar yağların motorin olarak kullanıldığından bahisle, davacı adına takdir komisyonu kararına istinaden, 2010 yılının Mart ila Ekim dönemi için 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 2. fıkrası uyarınca re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi, kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezaları ile gecikme faizinin tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla, ödeme emri dayanağı tarhiyatlara karşı ... Vergi Mahkemesinin E:... sayılı dosyasında açılan davanın halen derdest olması nedeniyle kamu alacağının kesinleştiğinden bahsedilemeyeceği, bu bakımdan, düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı, öte yandan, işlemin dayanağı ihbarnamelere konu vergi ve cezalar kaldırılmış ise de; İdarece bu yönde işlem tesis edilmediği, dolayısıyla ödeme emrinin icrailik niteliği taşıdığı gerekçesiyle bu yönüyle de yasal isabet bulunmadığı sonucuna varılan ödeme emrinin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.