Danıştay 7. Daire E.2019/961 K.2022/4709

Dava konusu istem: Davacının iştirak ettiği ... Ödeme Hizmetleri Anonim Şirketinden elde ettiği temettü üzerinden hesaplanarak ihtirazi kayıtla beyan edilmesi suretiyle ödenen 2017 yılının Nisan dönemine ilişkin banka ve sigorta muameleleri vergisinin ihtirazi kayda konu kısmının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, … sayılı kararıyla, 6802 sayılı Gider Vergileri Kanunu'nun 28. maddesi uyarınca "banker" olduğu hususunda ihtilaf bulunmayan davacı şirketin %90,90 oranında iştirak ettiği … Ödeme Hizmetleri Anonim Şirketinin anılan Kanun'un 29. maddesinin (e) bendinde düzenlenen istisna kapsamındaki "sınai işletme" olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle anılan şirketten elde ettiği temettü (kar payı) üzerinden ihtirazi kayıtla verilen beyannameye istinaden ihtirazi kaydı kabul edilmeyerek tahakkuk ettirilen banka ve sigorta muameleleri vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Banka muamele ve hizmetlerinin vergiye konu olduğu, niteliği itibariyle temettü bu kapsamda değerlendirilemeyeceğinden, tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.