Danıştay 7. Daire E.2020/2490 K.2023/2302

Dava konusu istem: Davacı adına, yurtdışı menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2014 yılının Aralık dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, dosyanın incelenmesinden, emniyet birimlerince yapılan operasyonda, … plakalı araçta, üzerinde TAPDK bandrolü, GİB logosu ve yasal uyarı bulunmayan, yabancı menşeili gümrük kaçağı tütün mamüllerinin ele geçirildiği, davacının içinde olduğu ... plakalı aracın da kaçak sigara bulunan araca öncülük ettiğinin 26/12/2014 tarihli tutanak ile kayıt altına alındığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın çözümünün, davacının "malı bulunduran" olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğinin tespitine bağlı olduğu, olayda, yurtdışı menşeli tütün mamüllerinin … (…) plakalı araçta ele geçirildiği,

davacının içerisinde olduğu araçta kaçak sigara bulunmadığı gibi, düzenlenen tutanakta, davacının kaçak sigaralar ile ilgisinin bulunduğu yönünde bir tespite yer verilmediği ve imzasının da olmadığı, bu durumda, söz konusu tütün mamüllerini bulundurduğunun kabulüne olanak bulunmayan davacı adına bir kat vergi ziyaı cezalı olarak yapılan özel tüketim vergisi tarhiyatında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davaya konu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespiti üzerine tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.