Danıştay 7. Daire E.2020/716 K.2022/3452

Dava konusu istem: Davacının 2007 ilâ 2011 takvim yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda düzenlenen vergi tekniği ve vergi inceleme raporlarıyla, satın aldığı hammaddeleri üretimde kullanmayıp içeriği itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemek suretiyle sattığı ve bu suretle özel tüketim vergisi kaybına sebebiyet verdiğinin belirlendiğinden bahisle, 2010 yılının muhtelif dönemleri için re'sen salınan özel tüketim vergileri ile üç kat kesilen vergi ziyaı cezalarına tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle tesis edilen işlemlerin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, tekerrüre esas alınan 2005 yılının Nisan dönemine ilişkin vergi ziyaı cezasının, yargılama süreci sonunda 2011 yılı içinde kesinleştiği, dava konusu vergi ziyaı cezasının ise 2010 yılına ilişkin olduğu göz önüne alındığında, tekerrüre esas alınan cezanın kesinleştiği yılı takip eden yılın başından itibaren kesilen cezalara uygulanabileceğinden vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle arttırılan kısımlarında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 339. maddesinde yer alan vergi ziyaı cezası kesinleşenlere, cezanın kesinleştiği tarihi takip eden yılın başından başlamak üzere beş yıl içinde tekrar ceza kesilmesi durumunda vergi ziyaı cezasının yüzde elli oranında artırılmak suretiyle uygulanacağına dair kuralın yanlış yorumlandığı, zira değinilen hükümde ifade edilen "takip edilen yılın başından başlamak üzere vergi ziyaında beş, usulsüzlükte iki yıl içinde" ibaresinin tekerrür uygulamasında zamanaşımına ilişkin sürenin belirlenmesinde başlangıç yerine bitiş tarihini belirlemek için düzenlendiği, tekerrüre esas ilk eyleme ilişkin cezanın kesinleştiği tarihten takvim yılı sonuna kadar geçen dönemdeki eyleme ilişkin cezanın da tekerrüre tabi olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 syılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.