Danıştay 7. Daire E.2021/2617 K.2023/3981

Dava konusu istem: ... Madeni Yağ Kimya Gres Sanayi Ticaret Limited Şirketi'nin 2015 yılı Mayıs ayının (2.) dönemine ait vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisi ve gecikme faizinden oluşan vergi borçlarının tahsili amacıyla davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacının 16/03/2015 tarihli şirket ortaklar kurulu kararıyla şirket hisselerinin tamamını devralarak şirketi temsil ve ilzama yetkili müdür olarak atandığı, yine 05/05/2015 tarihli şirket ortaklar kurulu kararıyla hisselerinin tamamını ...'a devrettiği, şirket müdürlüğünün ve yetkilerinin iptaline karar verildiğinin 07/05/2015 tarihinde tescil ve ilan olunduğu, bu durumda, dava konusu ödeme emri içeriğinde yer alan 2015/05 dönemi 2. aylık dilimine ilişkin özel tüketim vergisi borcunun doğduğu ve ödenmesi gerektiği dönemde, mükellef şirketin kanuni temsilcisi olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı, amme alacağının doğduğu dönemde kanuni temsilci olduğundan, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.