Danıştay 7. Daire E.2022/1967 K.2024/4590

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği ve vergi inceleme raporlarına istinaden belgesiz akaryakıt bulundurduğundan bahisle, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 2017 yılının Aralık ayına ilişkin olarak re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; olayda, 2017 yılına ilişkin yasal defter ve belgeleri üzerinden yapılan kaydi envanter neticesinde, motorine ilişkin dönem başı stok, dönem içi alış ve satışları ile dönem sonu stoklarının incelenmesi suretiyle 166.221,65 litre motorinin belgesiz olarak alındığının tespit edildiği, alış belgelerinin ibrazı için 10 günlük süre verilmesi üzerine,

davacı tarafından, belgesiz motorin alışları bulunmamasına rağmen, durumun muhabese hatasından kaynaklanmış olabileceğinin belirtildiği ve söz konusu tespite ilişkin herhangi bir belge ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında, davacı adına tarh edilen vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Özel tüketim vergisi mükellefiyetleri bulunmadığından, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin 3. fıkrası uyarınca adlarına cezalı tarhiyat yapılamayacağı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.