Danıştay 7. Daire E.2022/916 K.2023/3239

Dava konusu istem: Motorlu araç alım satımıyla uğraşan davacı şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden, kendisi tarafından ithal edilen ve bayilik sözleşmesi kapsamında ithalatçı firmalardan özel tüketim vergisi hesaplanmadan satın alınan 79 adet aracın, satış faturalarındaki bedellerinin, ithalattaki katma değer vergisi matrahından düşük gösterildiğinden bahisle, 2008 yılının Ocak ilâ Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ve kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, olayda, uyuşmazlığa konu 79 adet araçtan 59 adedinin 01/07/2008 tarihinden önce satışı gerçekleştirildiğinden asgari vergi uygulamasına gidilemeyeceği.

20 adedinin ise, sadece ithalatçılar tarafından yapılan araç satışlarına ilişkin olarak asgari vergi uygulamasının yürürlüğe girdiği 01/07/2008 tarihinden sonra satışının yapıldığı, söz konusu 20 araçtan 19 adedinin bayi sıfatıyla satışının yapılması nedeniyle bu araçlara ilişkin olarak yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık görülmediği.

1 adet aracın ise (... şasi numaralı) ithalatçı sıfatıyla satışının gerçekleştirildiği göz önüne alındığında, söz konusu araca ilişkin ithalattaki katma değer vergisi matrahı esas alınarak yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle cezalı tarhiyatın ... şasi numaralı araca ilişkin kısmı yönünden davanın reddine, kalan araçlara ilişkin kısımlarının ise iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın iptale ilişkin hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın iptale ilişkin hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın anılan hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.