Danıştay 7. Daire E.2022/924 K.2023/3093

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2009 yılının Ocak ila Aralık ayları 1 ve 2. dönemlerine ilişkin özel tüketim vergisi beyannamelerinin elektronik ortamda yasal süresinde verilmediğinden bahisle, adına 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, 2009 yılının Temmuz ila Aralık dönemine ilişkin özel usulsüzlük cezalarına hasren yapılan inceleme sonucu; olayda, elektrik motoru, jeneratör ve transformatörlerin imalatı faaliyetinde bulunan davacı hakkında beyanname verilmediğinden bahisle dava konusu cezaların kesildiği, Danıştay Üçüncü Dairesi tarafından verilen 23/11/2015 tarihli ara kararına cevaben beyannamelere konu vergi mükellefiyetinin 16/12/2014 tarihinde 1/2009 dönemi itibarıyla açıldığının bildirildiği,

dolayısıyla, dava konusu cezaların kesildiği 2009 yılında davacının özel tüketim vergisi yönünden mükellefiyetinin bulunmadığı, mükellefiyete bağlı sorumlulukların ancak ileriye dönük yerine getirilmesi beklenebileceğinden, mükellefiyetin bulunmadığı geçmiş dönem beyannamelerinin verilmemesi nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle işlemin bu kısmının iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu mahkeme kararının, Danıştay Yedinci Dairesinin 03/11/2020 tarih ve E:2016/2307, K:2020/4344 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu mahkeme kararı usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.