Danıştay 7. Daire E.2023/3384 K.2024/1601

Dava konusu istem: ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ile, organizasyon kapsamında ... adına paravan mükellefiyet tesis ettirildiği ve anılan şahıs adına cüzi matrahlar üzerinden vergisi ödenmek suretiyle sıfır araçların ikinci el olarak trafik tescil kayıtlarının yapıldığı, bu sebeple aldığı aracın fiyatının düşük olduğunu ve vergisinin ödenmediğini bildiğinden bahisle ...'den satın aldığı 1 adet araç nedeniyle tahsil edilemeyen özel tüketim ve katma değer vergilerinin gecikme faiziyle birlikte 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca müteselsil sorumlu sıfatıyla davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emirlerinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 11. maddesinde düzenlenen müteselsil sorumluluk kapsamına nihai tüketici konumundaki gerçek kişilerin dahil edilmediğinin anlaşılması karşısında, olayda, gerçek kişi olan ve mükelleften bir adet araç satın alan davacının nihai tüketici sıfatını taşımadığı yönünde bilgi, belge ve somut bir tespit bulunmadığından, tesis edilen işlemlerde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu ödeme emirlerinin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

...'den tahsil edilmeyen amme alacağının anılan mükelleften araç satın alan davacıdan tahsili amacıyla müteselsil sorumlu sıfatıyla ödeme emri düzenlenmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci ve Dokuzuncu Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanunla eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.