Danıştay 9. Daire E.2019/3741 K.2022/449

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen ... tarih ve ... takip numaralı ödeme emrinin ışıksız tabela kısmı hariç arsa vergisi, bina vergisi ile taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payına ilişkin kısmının iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; Tarım ve Köyişleri Bakanlığı İzmir İl Müdürlüğünce düzenlenen ... tarih ve ... sayılı belgede davacı kooperatifin üst kurullara üye olduğunun belirtildiği, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun "Muaflıklar" başlıklı 93. maddesi uyarınca her türlü vergiden muaf olan davacı kooperatifin muafiyet koşullarını taşımadığı veya kaybettiği yolunda yapılan bir tespitte bulunmadığından, böyle bir borcu bulunmayan davacı adına düzenlenen dava konusu ödeme emrinin dava edilen kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu ödeme emrinin dava edilen kısmının iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, kararın kaldırılmasını gerektiren başka bir neden de bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kendi hizmet binaları dışındaki taşınmazların emlak vergisinden muaf tutulmasına yasal olanak bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Emlak vergisinden muaf olunduğuna dair lehlerine kesinleşen yargı kararlarının bulunduğu, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 93/1-c. maddesi gereğince sahip olunan gayrimenkullerin her türlü vergilerden muaf olduğu iddialarıyla temyiz isteminin reddi istenilmektedir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.