Danıştay 9. Daire E.2022/2248 K.2022/2819

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, bildirimine istinaden tahakkuk ettirilen ve ödenen 2021 yılı elektrik üretimi lisans harcının kaldırılması ve ödenen tutarın tecil faiziyle birlikte iadesi istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

Mahkemelerinin 03/06/2021 ve 11/11/2021 tarihli ara kararlarıyla; davacıdan, beyan üzerine tanzim edilen tahakkuk fişine yönelik harici bir ihtirazi kayıt içerir başvurunun olup olmadığının sorulduğu, gerek davacının süresinde ibraz ettiği ve gerekse davalı idare tarafından verilen dilekçelerde, dava konusu tahakuk işlemine karşı herhangi bir ihtirazi kayıt konulmadığı (beyannamede, ödeme bilgisinde yahut aynı tarihli bir dilekçe ile) anlaşılmış olup, dava konusu harcın davacı şirket tarafından ihtirazi kayıt konulmaksızın elektronik ortamda verilen beyanname üzerinden tarh ve tahakkuk ettiği sonucuna varıldığı,

bu durumda, 213 sayılı Kanun'un 378. maddesinin 2. fıkrası uyarınca beyan edilen matrahlara ve bu matrahlar üzerinden tarh edilen vergilere karşı beyanname/bildirimin ihtirazi kayıtla verilmesi halleri dışında dava açılamayacağı, öte yandan beyanname verme süresi içerisinde de verilen herhangi bir ihtirazı kayıt dilekçesinin de bulunmadığı,

Mahkemenin ara kararlarına tarafların ibraz ettiği belgelerde böyle bir beyanın olmadığı sabit olduğundan, elektronik ortamda ihtirazi kayıt konulmaksızın verilen bildirime istinaden tahakkuk eden elektrik üretimi lisans harcının kaldırılması istemiyle açılan davanın incelenmesine olanak bulunmadığı gerekçesiyle davanın incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığı gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca davacının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

2021 yılı elektrik üretimi lisans harcının beyanname verilme süresi içinde ihtirazi kayıtla beyan edildiği, ödemenin de ihtirazi kayıtla yapıldığı, bu nedenle davanın incelenmeksizin reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu, dava konusu elektrik üretimi lisans harcının dayanağı olan 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 113. maddesinin 3. fıkrasının ve 8 sayılı Tarifeye eklenen "Elektrik Üretimi Lisans Harçları" bölümünün, Anayasa'nın 2., 10. ve 73. maddelerine aykırı olduğu, harcın eşit ve adil olmadığı,

Kanun gerekçesinin gerçek durumla örtüşmediği gibi alt yapılara zarar verdiği kabul edilen hidrolik santrallerin ne zaman yapıldığının da dikkate alınmadığı, "Havza Hidrolojik Gözlem, Değerlendirme ve Kontrol Hizmet Bedeli" adı altında ödeme yapıldığı, anılan bedelin 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (8) sayılı Tarife'de belirtilen "su kullanım bedeli" ile aynı bedel olduğu, iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

Davacı şirket tarafından, 03/04/2013 tarih ve 6456 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanun ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 16. ve 17. maddeleriyle 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 113. maddesine eklenen fıkra ile Kanuna Bağlı 8 sayılı Tarifeye eklenen bölüme yönelik Anayasaya aykırılık iddiaları ileri sürülmüş ise de; söz konusu düzenlemelere yönelik iptal davası yoluyla Anayasa Mahkemesine başvurulması üzerine,

anılan hükümlerde Anayasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle 31/10/2013 tarih ve E:2013/72, K:2013/126 sayılı Anayasa Mahkemesi kararıyla iptal isteminin reddine karar verildiği ve bu kararın 24/01/2014 tarih ve 28892 sayılı Resmî Gazete'de yayımlandığı, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 152. maddesinin son fıkrası uyarınca, Anayasa Mahkemesinin işin esasına girerek verdiği ret kararının Resmî Gazete'de yayımlanmasından sonra on yıl geçmedikçe aynı kanun hükmünün Anayasaya aykırılığı sebebiyle tekrar başvuruda bulunulmasının olanaklı olmadığı, bu itibarla, davacının talebinin reddi gerektiğine karar verilerek uyuşmazlığın esasına geçildi;

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.