Danıştay 9. Daire E.2023/4591 K.2024/2332

2-(DAVALI) ... Vergi Dairesi Başkanlığı-... VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU

... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına, banka hesaplarını başkalarına kullandırarak komisyon geliri elde ettiğinden bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016 yılı için re’sen tarh edilen gelir vergisi ile 2016 yılının tüm dönemlerine ait geçici vergiler ve bu vergiler üzerinden bir kat kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ile vergi inceleme raporunun incelenmesinden.

2015 ve 2016 takvim yıllarında muhtelif bankalar aracılığı ile çok sayıda kişiye hem para transferinde bulunduğu hem de davacının hesabına çok sayıda şahıs ve şirketten yüksek tutarlı işlemleri de içeren para transfer işlemleri yapıldığı, davacı ile davacıyla arasında para transferi olan şahıslardan bilgi isteme yazısı gönderilenlerin büyük çoğunluğunun bilgi isteme yazılarına cevap vermediği,

süreklilik arz eden bu faaliyetinin ticari kazanca ilişkin tüm koşulları taşıması ve hayatın olağan akışı içerisinde herhangi bir mükellefiyet kaydı, şirket ortaklığı ya da şirket kanuni temsilciliği veya ticari faaliyeti bulunmayan davacının para transfer işlemlerinin, tarih ve tutarları da dikkate alındığında yapılan işlemlerin iktisadi ve teknik icaplara uygun olmadığı, olayda, banka hesaplarındaki para transfer işlemlerinin komisyon karşılığı olarak yapıldığı ve bu yolla davacının 2015 ve 2016 yılları içerisinde ticari kazanç elde ettiği anlaşıldığından,

davalı idarece hesaplanan komisyon geliri üzerinden 2016 yılı için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ve gelir geçici vergileri üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı, geçici vergi asılları yönünden ise, 193 sayılı Kanun'un mükerrer 120. maddesi gereği, ilgili döneme ilişkin geçici verginin mahsup dönemi geçtiği için aslının aranılmaması, sadece bunun üzerinden vergi ziyaı cezası kesilmesi gerektiği anlaşıldığından,

geçici vergi asıllarının kaldırılması gerektiği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, dava konusu geçici vergilerin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Mahkeme kararının eksik incelemeye dayalı olduğu, faaliyette bulunduğu süre boyunca yasal yükümlülüklerini vergi mevzuatına uygun bir şekilde yerine getirdiği, yapılan cezalı tarhiyatın, sadece hesaba para gönderen şahıslar hakkında yazılan raporlara dayandığı, bunun dışında başkaca bir somut tespit bulunmadığı iddasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Davacının banka hesaplarını başkalarına kullandırmak suretiyle komisyon geliri elde ettiğinin hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuyla tespiti üzerine tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.