İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2016/669 K.2018/987

Yukarıda tarafları ve konusu yazılı davanın mahkememizce yapılan açık yargılaması sonrasında;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile davalı arasında 18/03/2004 tarihli 2 yıllık Bayilik Sözleşmesi imzalandığını, müvekkili şirketin, 18/03/2004 tarihinden itibaren davalı şirketin Türkiye hudutları dahilinde davalı şirketin üretmekte olduğu ... markalı ürünlerin sözleşmede belirtilen satış noktalarında pazarlanmasını, dağıtımını ve satışını yapmaya başladığını, bu durumda taraflar arasında geçerli bir tek satıcılık ilişkisinin kurulduğunu, taraflar arasında geçerli olan tek satıcılık sözleşmesinin 18/02/2005 tarihinde davalı tarafça haksız bir şekilde eylemli olarak feshedildiğini, davalı şirketin,

tek satıcı olan müvekkili şirketin bölgesinde başka şirketlere de mal vermek suretiyle sözleşmeye aykırı davrandığını, davalı şirketin, müvekkili şirketin müşteri portföyü ve dağıtım kanallarını öğrenmesinden sonra kötü niyetli şekilde sözleşmeyi feshettiğini, sözleşmenin feshinden sonra müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek dilekçesinde bildirdiği diğer nedenlerle kar mahrumiyetine ilişkin olarak şimdilik 100.000 TL, haksız rekabete ilişkin olarak 100.000 TL, denkleştirme tazminatına ilişkin olarak şimdilik 100.000 TL,

sözleşmenin feshinden sonra uğranılan zararlara ilişkin olarak şimdilik 100.000 TL maddi tazminatın ve 250.000 TL manevi tazminatın avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkili ile davacı şirket arasındaki ticari ilişkinin 18/03/2004 tarihli Bayilik Sözleşmesi ile başladığını, sözleşmenin davacının kusuru sebebiyle müvekkili şirket tarafından haklı nedenle 18/02/2005 tarihinde feshedildiğini, davacının dava dilekçesinde bildirdiği taleplerinin zamanaşımına uğradığını ileri sürerek dilekçesinde bildirdiği diğer nedenlerle davanın reddini savunmuştur.

Dava; taraflar arasındaki tek satıcılık sözleşmesinin davalı tarafça haksız feshi iddiasına dayalı olarak uğranıldığı ileri sürülen maddi ve manevi zararın faizi ile davalıdan tazmini istemine ilişkindir.

Taraflar arasında 18/03/2004 tarihli Bayilik Sözleşmesinin varlığı her iki tarafın kabulünde olup; davacı taraf, sözleşmenin feshinden dolayı uğranılan maddi zarar, denkleştirme tazminatı, kar mahrumiyeti, haksız rekabet tazminatı ve manevi tazminat alacağının tahsilini istemiş; davalı taraf ise, zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

Ön inceleme duruşması tamamlandıktan sonra, tahkikata başlamadan önce HMK 142.madde gereği davalı tarafça ileri sürülen zamanaşımı defi incelenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığa uygulanması gereken 6098 sayılı TBK'nun 146.maddesi; yasada aksi öngörülmediği takdirde genel zamanaşımı süresinin 10 yıl olduğu düzenlenmesini içermekte olup; aynı yasanın 154.maddesinde zamanaşımı kesen nedenler sayılmıştır. Buna göre, alacaklı tarafça dava açılması zamanaşımını keser. Ancak, hakların saklı tutularak kısmi dava açılması halinde, açılan kısım için zamanaşımı kesilmiş olur. Saklı tutulan fazlaya ilişkin haklar yönünden zamanaşımının kesilmesinden yararlanılamaz. Diğer yandan manevi tazminat istemlerinde kısmi dava açılamayacağından bu nedenle zamanaşımı kesilmez.

Bu bilgilere göre somut olaya bakıldığında; taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu sözleşmenin 18/02/2005 tarihinde davalı tarafça feshedildiği her iki tarafı kabulündedir. Eldeki davanın ise 10 yıllık süreden sonra 08/06/2016 tarihinde açıldığı, davalı tarafın esasa cevap süresi içerisinde zamanaşımı def'inde bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı taraf (Kapatılan) İstanbul ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin ...

Esas sayılı dosyasında açtıkları dava ile zamanaşımı kesildiğini ileri sürmüş ise de; yukarıda değinildiği gibi bahse konu dosyada açılan dava, o davada talep edilen alacaklara ilişkin zamanaşımını keser, mahkememize açılan davaya ilişkin talepler yönünden zamanaşımını kesmez.

Dolayısı ile, davalı tarafça 18/02/2005 tarihinde feshedilen sözleşmeden dolayı 18/06/2016 tarihinde açılan davanın 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açılmadığı anlaşıldığından aşağıdaki kararı vermek gerekmiştir.