İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2023/585 K.2024/254

Mahkememizde görülmekte olan Tanıma Ve Tenfiz davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı şirketin, davacı ile aralarındaki ticari ilişkiden kaynaklı 834.000,00-EURO borçlu olduğunu, taraflar arasında bahsi geçen borçların ödenmesi için öncelikle 27.12.2019 tarihli uzlaşma anlaşması imzalandığını, 27.12.2019 tarihli uzlaşma anlaşmasında davalının 1.000.000,00-EURO ödemeyi taahhüt ettiği, ilk 3 taksit için her biri 50.000-EURO sonraki 6 taksit için her biri 141.666,66-Euro olmak üzere ödeyeceği, bir kısım taksitleri ödediği, geri kalan borcu ödemediği,

taksitlerden herhangi birinin ödeme yükümlülüğünü Ekim 2020 sonuna kadar yerine getirmediği durumda 834.000-Euro tazminat ödemekle yükümlü olduğu belirtildiğini, bahsi geçen uzlaşma anlaşması doğrultusunda davacının mahkemeye başvurmuş ve mahkemenin 18.08.2021 tarihli kararı ile davalının 834.600-Euro ödemesine karar verildiğini, ilgili kararın icraya konulabilmesi için tenfizine karar verilmesi gerektiğini,

neticeten yabancı mahkeme tarafından verilen kararlarının Türkiye'de geçerli olabilmesi için mahkeme tarafından tenfiz ve tanınması ile yargılama gi,derleri ve vekalet ücretinin davalıya yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava, Varşova Hukuk Davaları Bölge Mahkemesi'nin 18.08.2021 tarihli kesinleşmiş kararının tanınması ve tenfizi istemine ilişkindir.

Tenfiz şartlarına ilişkin MÖHUK 54.madde;

"...(1) Yetkili mahkeme tenfiz kararını aşağıdaki şartlar dâhilinde verir:

a) Türkiye Cumhuriyeti ile ilâmın verildiği devlet arasında karşılıklılık esasına dayanan bir anlaşma yahut o devlette Türk mahkemelerinden verilmiş ilâmların tenfizini mümkün kılan bir kanun hükmünün veya fiilî uygulamanın bulunması.

b) İlâmın, Türk mahkemelerinin münhasır yetkisine girmeyen bir konuda verilmiş olması veya davalının itiraz etmesi şartıyla ilâmın, dava konusu veya taraflarla gerçek bir ilişkisi bulunmadığı hâlde kendisine yetki tanıyan bir devlet mahkemesince verilmiş olmaması.

c) Hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması.

ç) O yer kanunları uyarınca, kendisine karşı tenfiz istenen kişinin hükmü veren mahkemeye usulüne uygun bir şekilde çağrılmamış veya o mahkemede temsil edilmemiş yahut bu kanunlara aykırı bir şekilde gıyabında veya yokluğunda hüküm verilmiş ve bu kişinin yukarıdaki hususlardan birine dayanarak tenfiz istemine karşı Türk mahkemesine itiraz etmemiş olması." hükmüne amirdir.

Yasal dayanakları ortaya konularak yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelindiğinde; davacının Varşova Hukuk Davaları Bölge Mahkemesi'nin 18.08.2021 tarihli kesinleşmiş kararının tanınması ve tenfizini talep ettiği, dava dilekçesine ekli apostilli tercümenin incelenmesinde 30.09.2021 tarihli ödeme emrine dair mahkeme kararının tercümesi odluğu, karar içeriğinde de "... Bölge Mahkemesi, ... Hukuk BÖlümü Hakimi Bölge Hakimi ... , 18 Ağustos 2021 tarihli dilekçe ile davacı merkezi Varşova'da bulunan ... 'nın merkezi İstanbul'da (türkiye) bulunan ... Anonim Şirketi (hisse şirketi) aleyhine dava açması sonucu 30 Eylül 2021 günü ... 'da ihtiyati tedbir işlemleri dahilinde yapılan kapalı duruşmadaki inceleme sonunda..." verilen kararın sunulduğu görülmüştür.

Davacı tarafça her ne kadar tenfiz talep edilmiş ise de; yabancı tahkim heyeti tarafından verilen ihtiyati haciz kararlarının Türkiye’de tenfizi mümkün değildir. Zira, geçici bir hukuki koruma önlemi olan bu kararlar, nihai ve kesin olmamaları sebebiyle Türkiye’de tenfiz edilemezler.

Davacı taraf yabancı mahkeme kararının, ihtiyati haciz kararı olmadığını iddia etmiş olsa da; kararın ödeme emrine ilişkin olduğu olduğu, karar içeriğinde "ihtiyati tedbir işlemleri dahilinde" ifadesinin yazılı olduğu anlaşılmakla bu savunmaya itibar edilmemiştir.