Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2021/678 K.2022/677

Adana 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin ... tarih, ... Esas, ... Karar sayılı kararı aleyhine, istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Mahkemece dosya Dairemize gönderilmiş olmakla HMK 352. maddesi uyarınca dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Tarafların iddia ve savunmalarının özeti:

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle. 24/10/2017 tarihinde davalı şirketin sigortalısı, sürücü ... ...'ın sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı ... marka ... model araçla Mersin ili Tarsus ilçesi ... Mahallesi, ... Caddesi istikametinden ...Caddesi istikametine seyir halindeyken, Atatürk Bulvarı kavşağına geldiğinde ana yola aniden hızlı bir şekilde çıkması sonucu ...

Caddesi üzerinde seyir etmekte olan müvekkili davacı sürücü ... ... ...'ın sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı ... marka motosikletin ön kısmı ile davalı sigortanın sigortalısı aracın sol orta kısmının çarpması sonucu yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, bu kaza nedeniyle 3.200,00 TL daimi iş göremezlik ve 100,00 TL geçici iş göremezlik olmak üzere toplam 3.300,00 TL tazminatının davalı sigorta şirketine başvuru tarihi olan 04/01/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kusur ve maluliyet konularında Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılması gerektiğini, geçici işgöremezlik talebinin teminat dışı olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece, davanın reddine karar verildiği görüldü.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF NEDENLERİ

Karara karşı davacı vekili verdiği istinaf dilekçesinde özetle.

Adli Tıp tarafından dosyaya sunulan maluliyet raporunda müvekkili davacının davaya konu kazadan mütevellit "Özürlülük Ölçütü Sınıflaması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik " hükümleri gereğince tüm vücut engellilik oranının ''0'' olduğu yönündeki tespitlerinine itiraz ettiklerini, her ne kadar dava devam ederken yürürlükte bulunan "özürlülük ölçütü sınıflandırılması ve özürlülere verilecek sağlık kurulu raporları hakkındaki yönetmeliğine" göre rapor düzenlenmiş ise de Anayasa Mahkemesi 17/7/2020 Tarih, Esas 2019/40,

Karar 2020/40 Karar Sayılı 09/10/2020 resmi gazete yayım tarihli kararı gereğince konu dosyada özürlülük ölçütü sınıflandırması ve özürlülere verilecek sağlık kurulu raporları hakkında yönetmelik hükümlerine göre değil ''Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Yönetmelik hükümlerine göre'' rapor düzenlenmesi gerektiğini, yine Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra müvekkili davacının geçici iş göremezlik zararının oluşmasından ötürü bu talepleri için de yeniden inceleme yapılarak hüküm kurulması gerektiğini beyan ederek,

ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılmasını ve talepleri doğrultusunda işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 50, 54/1-3, 55, ve 56. maddeleri kapsamında, trafik kazasına dayalı açılan, çalışma gücünün azalmasından veya yitirmesinden doğan (malüliyet) maddi tazminat davasıdır.

İlk derece mahkemesince, maddi tazminat talebi yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili istinaf etmiştir.

Davacı vekilinin hükme esas alınan maluliyet raporuna yönelik yapmış olduğu istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde;

Eldeki dosyaya baktığımızda mahkemesince hükme esas alınan 18.02.2020 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. ihtisas kurulu tarafından düzenlenen maluliyet raporunun, kaza tarihi olan 24.10.2017 tarihinde yürürlükte bulunan 30/03/2013 tarihli ve 28603 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümleri çerçevesinde düzenlendiği, bu yönü ile davacının kalıcı bir maluliyetinin bulunmadığının tespit edildiği, başka bir anlatımla iş bu trafik kazasına bağlı olaşan cismani zarar arasında illiyet bağı kurularak kalıcı maluliyetinin bulunmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenle davacı vekilinin istinaf başvurusu haksız bulunmuştur.

Davacı vekilinin hükme esas alınan geçici işgöremizlik tazminatına yönelik yapmış olduğu istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde;

Anayasa Mahkemesi 17/07/2020 tarih, Esas 2019/40, Karar 2020/40 Sayılı Kararı ile; Genel şartlar TTK’nın 1425, Sigortacılık Kanunu 11 ve KTK’nın 95. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak idarece çıkarıldığı için, KTK ve TBK’nın haksız fiile ilişkin hükümlerinde genel olarak temel unsurları belirlenmiş hususlarda bu temel unsurlara aykırı olmamak şartı ile genel şartların hükümleri uygulanacaktır. (Aynı yönde Yargıtay. 17 Hukuk Dairesinin 2019/6271 esas ve 2020/8104 sayılı kararı)

Açıklanan sebeplerle eldeki davada; iptal edilen Karayolları Trafik Kanun’un 90. maddesindeki "Genel Şartlar" ibaresi gereğince teminat dışı bırakılan geçici iş göremezlik tazminatı yönünden, yukarıda yazılı Anayasa Mahkemesi kararı gereği davalı Sigorta Şirketinin sorumluluğunda olduğu anlaşılmakla, davanın geçici işgöremizlik tazminatı yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Buna göre; davalının %100 kusur ile sorumlu olarak, kaza tarihi olan 24.10.2017 tarihinden itibarin davacı 12 ay boyunca, (2017 ve 2018 yılları içinde) net asgari ücret üzerinden hesaplanan, geçici işgörmezlikten kaynaklı olarak 18.996,40 TL tazminat alacağının bulunduğu anlaşılmış olup, davacı vekilinin ıslah dilekçesi sunmadığı dikkate alınarak, istinaf başvurusu bu yönüyle haklı bulunmuştur.

Söz konusu geçici işgörmezliğe bağlı tazminat yönünden mahkemece yanılgı bir değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olmasının hatalı olduğu kanaatine varılmakla davacı vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun, duruşma yapılmadan, bu yönüyle kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.