Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2021/809 K.2022/855

Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 10/12/2020 tarih, ... Esas, ... Karar sayılı kararı aleyhine, istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Mahkemece dosya Dairemize gönderilmiş olmakla HMK 352. maddesi uyarınca dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Tarafların iddia ve savunmalarının özeti:

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 03/01/2016 tarihinde sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı aracıyla seyir halinde iken müvekkili idaresindeki araca çarpması sonucu müvekkilinin yaralandığını belirterek 100,00 TL geçici iş göremezlik tazminatı, 100,00 TL kalıcı iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 200,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden, aksi halde dava tarihinden başlayarak işleyecek ticari faiziyle veya yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

ISLAH

Davacı vekili 31.08.2018 tarihli dilekçesi ile dava değerini geçici iş göremezlik nedeniyle 18.032,94 TL'ye, kalıcı maluliyet nedeniyle ise 234.662,10 TL'ye olmak üzere toplamda 252.695,04 TL'ye ıslah etmiştir.

CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; meydana gelen kazada müvekkili şirketin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, müvekkili şirketin sorumluluğunun poliçe limiti ile sınırlı olabileceğini, müterafik kusur indirimi talebinde bulunduklarını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece, davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile; geçici iş göremezlikten doğan 18.032,94 TL ve sürekli iş göremezlikten doğan 27.311,13 TL olmak üzere toplam 45.344,07 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının sürekli iş göremezlik sebebine dayanan fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verildiği görüldü.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF NEDENLERİ

Karara karşı davacı vekili verdiği istinaf dilekçesinde özetle; dosyada mevcut maluliyet raporları arasındaki fahiş fark sebebiyle oluşan çelişkilerin giderilmeden kararın verilmiş olduğunu, Anayasa Mahkemesinin 09.10.2020 tarihli resmi gazetede yayımlanan 17.07.2020 tarihli, 2019/40 Esas, 2020/40 karar sayılı iptal kararı ile çalışma gücü ve meslekte kazanma gücü kayıp oranı tespit işlemleri yönetmeliği hükümlerine göre davacının geçici ve sürekli iş göremezlik kaybı oluşup oluşmadığının tespiti gerekirken yanlış yönetmelik hükümlerine göre hazırlanın maluliyet raporunun hükme esas alınmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan ederek kararın kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 50, 54/1-3 ve 55 maddeleri kapsamında, trafik kazasına dayalı açılan, çalışma gücünün azalmasından veya yitirmesinden doğan (malüliyet) maddi tazminat davasıdır.

İlk derece mahkemesince, maddi tazminat talebi yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili istinaf etmiştir.

Davacı vekilinin hükme esas alınan maluliyet raporuna yönelik yapmış olduğu istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde;

Eldeki dosyaya baktığımızda mahkemesince hükme esas alınan 28.11.2019 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. üst kurulu tarafından düzenlenen maluliyet raporunun, kaza tarihi olan 03.01.2016 tarihinde yürürlükte bulunan 30/03/2013 tarihli ve 28603 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümleri çerçevesinde düzenlendiği, bu yönü ile davacının kalıcı maluliyetinin %3 olarak tespit edildiği, başka bir anlatımla iş bu trafik kazasına bağlı olaşan cismani zarar arasında illiyet bağı kurularak kalıcı maluliyetinin usulüne uygun şekilde tespit edildiği anlaşılmıştır. Bu nedenle davacı vekilinin istinaf başvurusu haksız blunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince açıklanan ve benimsenen nedenlerle dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve delillerin taktirinde ve değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 357. ve 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.