Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2023/692 K.2025/824

Adana 3.Asliye Ticaret Mahkemesinin 03/03/2022 tarih ve 2018/... Esas, 2022/... Karar sayılı kararına yönelik olarak istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmakla Dairemize gönderilen dosyanın yapılan incelemesinde;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 09.09.2017 tarihinde sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki ... plakalı araç ile sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki ... plakalı araç ile çarpışması neticesinde Bitlis ili bölgesinde çift taraflı, yaralanmalı ve maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini,kazada yolcu olarak bulunan müvekkilleri ... ve ... yaralanarak malul kaldığını, kazada ... plakalı aracın asli ve tam kusurlu olduğunu bu nedenle ... için 100,00 TL geçici, ... için 100,00 TL tam iş göremezlik tazminatının davalı sigorta şirketinden temerrüt tarihi itibariyle faiziyle tahsilini talep etmiştir.

CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; eksik belgelerle başvuru yapıldığından davanın usulden reddi gerektiğini, yolcu konumunda bulunan davacının gerekli güvenlik önlemlerini almaması hususunun değerlendirilerek müterafik kusur indirimi yapılmasının gerektiğini, yapılan taşımacılığın hatır taşıması olup olmadığının tespiti ile indiriminin uygulanması gerektiğini, geçici iş göremezlik tazminatı sorumluluklarının bulunmadığını, eksik evrakla başvuru yapıldığından temerrüde düşmediklerini bu nedenle dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmişlerdir .

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, davacının kalıcı maluliyeti bulunmadığından kalıcı iş göremezlik talebi yönünden davanın reddine, geçici iş göremezlik talebinin kısmen kabulü ile 4.465,80 TL tazminatın 12/01/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İSTİNAF NEDENLERİ

Karara karşı davacı vekili; yargılama süresinde ATK 2.İhtisas Kurulunun raporunda müvekkilinin kalıcı maluliyetinin olmadığı ve geçici iş göremezlik süresinin 6 aya kadar uzayabileceği kanaatine varıldığını, müvekkilinin maluliyeti ile heyetin belirlediği maluliyet oranı ve iyileşme sürecinin hayatın olağan akışına aykırı olup hakkaniyet ilkesi ile bağdaşmadığından işbu raporu kabul etmediklerine dair itiraz dilekçesi sunulduğunu ancak yerel mahkemece itirazlarının değerlendirilmediğini, Adli Tıp Kurumunun kişide her ne kadar kaza nedeniyle fiziksel yaralanması olmasa da psikolojik açısından değerlendirme yapması gerektiğini,

ancak bu hususların değerlendirilmeksizin makine insan muamelesi yapıldığını, araçta istiap haddi aşılmasından dolayı kusura katkısı olduğu varsayımını doğurmayacağını, müterafik kusurun varlığını ve indirim yapılmasını kabul etmemekle beraber müterafik kusurun varlığını iddia eden sigorta şirketinin müterafik kusurun varlığını ve bunun zararın artmasında etkisini ispat ile yükümlü olduğunu, taşımanın yolcunun menfaatine olduğunun ispat edilememesi halinde de hatır taşıması indiriminin söz konusu olamayacağını, müvekkili ile yolcu bulunduğu aracın sürücüsünün arkadaş olduklarını,

kollukta alınan ifadelerde bu hususun açıkça gözükmekte olup hatır taşımasına ilişkin herhangi bir hususun olmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava, meydana gelen yaralamalı trafik kazası sonucu açılmış olan kalıcı ve geçici iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Maluliyet raporuna yönelik yapılan istinaf incelemesinde:

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise üniversite hastanelerinin adli tıp anabilim dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Maluliyete ilişkin alınacak raporlar 11/10/2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11/10/2008 tarihi ile 01/09/2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01/09/2013 tarihi ile 01/06/2015 tarihleri arasında sonrada Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01/06/2015 tarihi ile 20/02/2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine, 20/02/2019 tarihinden sonra da Erişkinler için Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. (Benzer yönde Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 2021/6247 E - 2021/9135 K; 2021/5898 E - 2021/8467 K; 2021/4501 E - 2021/7401 K sayılı kararları)

Açıklamalar ışığında eldeki dosyaya baktığımızda, kaza tarihinin 09.09.2017 olup mahkemesince ATK 2.İhtisas Kurulundan alınan 22.11.2019 tarihli maluliyet raporunun kaza tarihi olan 09.09.2017 tarihinde yürürlükte bulunan 30/03/2013 tarihli ve 28603 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümleri çerçevesinde düzenlendiği, kişi hakkında mütalaa düzenlenebilmesi için;

kişinin bir üniversite veya eğitim araştırma hastanesi ruh sağlığı ve hastalıkları bölümünce en az 6 ay süreyle uygun medikal veya gerekli diğer tedaviler ile takip ve tedavi edilmesi sonrası muayene edilmek üzere psikiyatrik poliklinik takibi epikrizleri ile birlikte kurumlarına gönderilmesi durumunda yeniden değerlendirilebileceğinin belirtildiği görülmüştür.

28.07.2021 tarihli ATK 2.İhtisas Kurulundan aynı yönetmeliğe göre alınan maluliyet raporunda istenen takip ve tedavi belgelerinin incelendiği, kişinin yapılan psikiyatrik muayenesi ve tüm dosya kapsamı bütünlüklü olarak değerlendirildiği, davacının maluliyetine neden olacak mahiyet ve derecede psikopatoloji saptanmadığı, tüm vücut engellilik oranını %0 olduğunun belirtildiği, iyileşme süresinin 6 aya kadar uzayabileceğinin belirtildiği, davacının rapora itiraz ederken davacıya ait farklı bir heyet raporu, sağlık tedavi evrakı, vb belge sunmadığı anlaşılmıştır. Bu yönüyle davacı vekilinin istinaf başvurusu yerinde görülmemiştir.

Hatır taşıması ve müterafik kusur indirimi hakkında yapılan istinaf incelemesinde:

Davacının kaza esnasında araçta yolcu olarak bulunduğu araçtaki istiap haddi aşıldığından, davacının bu şekilde yolculuk ettiği tespit edildiğinden müterafik kusurlu sayılmıştır. Ayrıca; davacı yolcu ile dava dışı araç sürücüsü ... ile misafirlik ilişkisi dolayısıyla yola çıktıkları ceza dosyasından alınan ifadelerden anlaşılmıştır. Kaza bu yolculuk sırasında meydana gelmiştir. Bu taşımadan ücret alınmadığı gibi sürücünün her hangi bir menfaati de bulunmamaktadır. Bu sebeple mahkemece davacının hatır için taşındığı kabul edilmiş olup Yargıtay uygulamaları gereğince %20 hatır taşıması indirimi yapılmış olması yerinde görülmüştür.

Her ne kadar sürücünün misafirlerini götürmek için yola çıkması sebebiyle hatır taşıması indirimi yapılması yerinde ise de kazanın sürücünün şerit ihlali yapmasından kaynaklandığı, araçta biri çocuk 6 kişi bulunduğundu, istiap haddinin çok aşılmayıp kazaya sebep olduğuna dair delil olmadığından bu sebeple müterafik kusur indirimi yapılması hatalı olmuştur. Ancak davacı kazaya sebep araçta aracın arka koltuğunda yanında üç kişi daha olduğu halde yolculuk yaparken kaza meydana gelmiştir. Bu durumda davacının emniyet kemeri takmadığı kanaati oluştuğundan neticede müterafik kusur indirimi yapılması yerindedir. Bu sebeple davacı vekilinin istinaf sebebi yerinde değildir.

HMK'nın 355. Maddesi gereği, kamu düzenine aykırılık teşkil eden hususlar hariç tutularak, istinaf neden ve gerekçeleri ile sınırlı olmak üzere yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince açıklanan ve benimsenen nedenlerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması yerinde görülmekle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş olup aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.