Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi E.2022/2101 K.2024/286

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonucunda mahkemece davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, köprü ve otoyollardan ihlalli geçiş iddiasına dayalı alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; müvekkilinin tacir olmadığından dava konusunun da mutlak ticari işlerden olmadığından ticaret mahkemelerinin görevsiz olduğunu, davanın ticaret mahkemesinde görülmesinin usule aykırı olduğunu, müvekkilinin tır şoförü olduğunu, nakliye işi yaptığını, işi gereği bir çok köprü ve otoyol kullandığını, geçiş ücretlerini ödediğini, icra dosyasında ticari faiz istenildiği ancak müvekkili tacir olmadığından ticari faiz işletilmesinin hatalı olduğu,

müvekkili aleyhine işletilen cezaların bir kısmının haksız bir kısmının mükerrer bir kısmının ise itfa edilmiş olduğunu, müvekkiline ait aracın iki adet plakasının bulunduğunu her iki plakaya da aynı gün ve saatte ceza kesildiğini, bu durumun hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, müvekkillinin ödemeleri düzenli olarak gerçekleştirdiğini, müvekkiline geçiş ihlali bildirimi yapılmadığını, müvekkilinin HGS kartına yaptığı geçişler öncesi ve sonrası en geç 15 gün içerisinde yükleme yaptığını borcun bu yüklemeden kesilmesi gerektiği, bilirkişi raporunda eksiklikler bulunduğunu sadece davacı delillerinin değerlendirildiğini,

yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, yerel mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Dairemizce, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 355. maddesi gereğince istinaf sebepleri ile sınırlı olarak ve kamu düzenine ilişkin hususlar resen gözetilerek inceleme yapılmıştır.

6001 sayılı Kanunun “Geçiş ücretini ödememe ve güvenliğin ihlali” başlıklı 30.maddesinin 5.fıkrası “4046, 3465 ve 3996 sayılı kanunlar çerçevesinde işletme hakkı verilen veya devredilen otoyollar veya erişme kontrolünün uygulandığı karayollarından geçiş ücretlerini ödemeden geçiş yapan araç sahiplerinden, işletici şirket tarafından geçiş ücreti ödemeden giriş çıkış yaptığı mesafeye ait geçiş ücreti ile birlikte, bu ücretin dört katı tutarında ceza, genel hükümlere göre tahsil edilir. (Mülga ikinci ve üçüncü cümle: 16/5/2018-7144/18 md.) (…)” hükmü yer almaktadır.

Aynı maddenin 7. fıkrası ise; “Geçiş ücretlerini ödemeden geçiş yapanlardan, ödemesiz geçiş tarihini izleyen on beş gün içinde yükümlü olduğu geçiş ücretini usulüne uygun olarak ödeyenlere, bu maddenin birinci fıkrası ile beşinci fıkrasında belirtilen cezalar uygulanmaz. (Ek cümle: 16/5/2018-7144/18 md.) Otoyollar ile erişme kontrolünün uygulandığı karayolları için belirlenen geçiş ücretlerini ödemeden geçiş yaptığı tespit edilen yabancı plakalı araçlara uygulanan idari para cezaları için bu fıkrada belirlenen on beş günlük süre beklenmez. (Ek cümle:23/7/2020-7252/9 md.) Ancak, ödemesiz geçiş tarihini izleyen on beş gün içinde geçiş ücretinin ödenmesi halinde idari para cezası tahsil edilmez.” şeklindedir.

TTK'nın 12. maddesine göre bir ticari işletmeyi kısmen de olsa, kendi adına işleten kişiye tacir denilmesine, somut uyuşmazlıkta davacının işlettiği otoyoldan ihlalli geçiş yaptığı ileri sürülen araçların kullanım amaçlarının ticari olmalarına, anılan araçların, niteliği gereği ticari kazanç elde etmek için üretilmelerine ve bir nev'i ticari işletme sayılmalarına, araçların ticari nitelik taşımasına ve davalının da tacir sayılmasına,

davaya konu alacağın tarafların ticari işletmelerini ilgilendirmesine göre eldeki davaya bakma görevinin Ticaret Mahkemesinin görev alanına girmesine ve açıklanan nedenlerle avans faizi işletilmesinde usulsüzlük bulunmamasına, ihlalli geçiş ücretlerinin 15 gün içerisinde ödenmediği anlaşılmış olup yasa gereği davalının ihlalli geçişten itibaren 15 gün sonra temerrüde düşmesine, ayrıca bir ihtara gerek bulunmamasına göre bu yöndeki istinaf itirazları yerinde görülmemiştir.

İlk derece mahkemesince gerekli deliller toplanmış, davanın esasının incelenebilmesi için bilirkişi incelemeleri yaptırılmış ve bilirkişi raporları dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir. İlk derece mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporlarının ayrıntılı, gerekçeli, dosya kapsamı ile uyumlu ve hüküm kurmaya elverişli olduğu anlaşıldığından ilk derece mahkemesince bu raporların esas alınarak hüküm kurulmasının isabetli olduğu değerlendirilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde, usul ve esas yönünden bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, HMK’nın 353/1-b-1 maddesi gereğince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 06/02/2024

Başkan ¸e-imzalıdır Üye ¸e-imzalıdır Üye ¸e-imzalıdır Katip ¸e-imzalıdır