Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi E.2024/931 K.2024/1668

Mahalli mahkemesince verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş olup, dosya üzerinden yapılan ön inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava; cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesi tarafından daha önce 16/07/2020 tarih 2017/774 E. 2020/439 K. Sayılı karar ile davacının 52.189,92 TL tazminat talebinin kabulüne yönelik kararın, davalının istinaf başvurusu üzerine Dairemiz'in 28/12/2022 tarih 2017/774 E. 2020/439 K. sayılı kararı ile davalı lehine kaldırılması sonrasında, ilk derece mahkemesi tarafından yeniden yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulüne 28.199,54 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

6100 Sayılı HMK.nın 341/2 maddesinde 6763 Sayılı kanun ile yapılan değişiklik ile miktar veya değeri 3.000,00 TL'sini geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu belirtilmiş, Yasa'ya eklenen EK madde 1 ile de söz konusu kesinlik sınırının her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilecek yeniden değerleme oranında artırılması kabul edilmiştir.

Buna göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 341/2. maddesinde öngörülen malvarlığına yönelik istinaf kesinlik sınırı 2024 yılı için 28.250,00 TL olup, HMK'nın 341/4. maddesi gereğince, alacağın tamamının dava edilmiş olması durumunda kararda asıl talebinin kabul edilemeyen bölümü bu miktarı geçmeyen taraf istinaf yoluna başvuramaz. HMK'nın 346. maddesi gereğince istinaf dilekçesinin kesin olan karara ilişkin olması halinde ilk derece mahkemesince istinaf dilekçesi reddedilebileceği gibi HMK'nın 352. maddesi gereğince yapılan ön inceleme neticesinde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından da istinaf isteminin (dilekçesinin) reddine karar verilebilir.

Diğer yandan 6100 Sayılı Yasanın EK madde 1'e 7531 Sayılı Yasanın 22. maddesinde yapılan düzenleme ile 3. fıkra eklenerek “(3) İstinaf ve temyiz kanun yoluna başvuruda esas alınan parasal sınırda yeniden değerleme nedeniyle meydana gelen artış, bölge adliye mahkemesinin kaldırma veya Yargıtayın bozma kararları üzerine yeniden verilen kararlar hakkında uygulanmaz, ilk karar tarihinde geçerli olan parasal sınırlar esas alınır.” düzenlemesi getirilmiş ise de söz konusu düzenleme 14/11/2024 tarihinde yürürlüğe girmiş olması yanı sıra aynı Yasa'nın 28. maddesinde düzenlenen GEÇİÇİ.

1. Maddesinde "(6) Bu Kanunla 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun ek 1 inci maddesinin birinci fıkrasında yapılan değişiklik, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren uygulanır.

Üçüncü fıkra olarak eklenen düzenleme ise bölge adliye mahkemesinin kaldırma veya Yargıtayın bozma kararları üzerine bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yeniden verilen kararlar hakkında uygulanır." denildiğinden, ilk derece mahkemesi tarafından verilen karar istinaf kaldırma kararı sonrasında verilmiş olsa dahi 04/07/2024 tarihinde kesin olarak verilmesi gereken (karar tarihinde henüz yasal değişiklik olmaması nedeniyle) karar (istinaf yolu açık denilse dahi), sonrasında yapılan yasal düzenleme ile istinafa tabi kılınamayacağından,

ilgili yasal düzenlemenin ilk derece mahkemesinin karar tarihi itibariyle uygulanma ihtimali de bulunmamktadır.

Bu durumda İlk derece Mahkemesince verilen karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiş olup, mahkemece reddedilen tazminat miktarı (davacının daha önce istinaf etmeyerek kabul ettiği tazminat miktarı nazara alındığında) 23.990,38 TL olmasına ve davacının istinafının da reddedilen kısma yönelik olmasına göre hükmün verildiği tarih itibariyle davacı açısından karar miktar itibariyle kesin olduğundan, davacı vekilinin istinaf başvuru dilekçesinin miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin olması nedeniyle HMK'nın 341/2. ve 352. maddeleri gereğince reddine karar verilmiştir.