İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi E.2024/1510 K.2024/1894

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

TALEP Talep eden vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2012 yılından bu yana Türkiye'de medikal sektöründe üretici olarak faaliyet gösterdiğini, 2021 yılında burun şekillendirici üretmeye karar verdiğini, bu ürünün ilk üreticisinin müvekkili olmadığını, ancak davalının da ilk üretici olmasının mümkün olmadığını, davalının 21/12/2023 tarihinde başvuruda bulunup 02/05/2024 tarihinde bu ürünün tasarım tescilini aldığını, dava konusu ürünün ve tasarımın dünyada yaygın olarak kullanıldığını ve bu yüzden müvekkili tarafından tescil ettirilmeye gerek duyulmadığını,

ancak davalının bu tasarımı farklı isimle (burun deliği tutucusu) tescil ettirerek müvekkilinin tedarikçi olduğu şirkette tasarım ihlali gerekçesi ile tespit yaptırdığını, müvekkilinin anlaşması gereği ürünleri dava dışı şirkete tedarik ettiğini ve sattığını, ancak davalının bu ürünleri 18/07/2024 tarihinde tasarım ihlali sebebi ile tespit davasını konu ettiğini, dolayısıyla müvekkilinin dava dışı şirkete sorumluluğunun ortaya çıkabileceğini ve ayrıca bundan sonra bu ürünleri satmakta da sorun yaşayacağını, davalının tescilli tasarım ihlali davalarına muhatap olacağını,

dava konusu tasarımın bulunduğu ürünü müvekkilinin 21/12/2021 tarihinden itibaren sattığını, dolayısıyla davalının başvurusundan daha önce müvekkilinin bu ürünleri satışa sunmuş olduğunu, bu ürün ve tasarımın dünyada ve Türkiye'de davalının kuruluş tarihinden çok daha önce yaygın olarak satıldığını, davalının yeni bir ürün ya da tasarım ortaya koymadığını veya tasarıma yeni ve ayırt edici bir özellik katmadığını beyan ederek,

müvekkilinin telafisi imkansız zararlarının engellenmesi açısından davalının 2023/012094 numaralı endüstriyel tasarımdan kaynaklanan haklarının dava süresince müvekkiline karşı ileri sürülmesinin tedbiren durdurulmasını talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesince, 15.08.2024 tarihli ara karar ile; talep konusu tedbirin yargılamayı gerektirdiği, talep doğrultusunda tedbir kararı verilmesini gerektirir delillerin bu an için dosya kapsamında bulunmadığı ve bu noktada yaklaşık ispat şartının oluşmadığı gerekçeleriyle talebin reddine karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ Talep eden vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu tasarımın bulunduğu ürünü 21/12/2021 tarihinde T.C.

Sağlık Bakanlığı'nın ürün takip sistemine kayıt ettirerek satışa başladığını, bu tarih de davalının başvurusundan çok önce olduğunu, ÜTS kayıtlarının dava dilekçesine eklendiğini, müvekkilinin anlaşması gereği bu ürünleri bir süredir ...SANAYİ VE DIŞ TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ'NE (Mersis No:...) tedarik etmekte ve bu şirkete bu ürünleri (EK-1) satımakta olduğunu, tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliklerine sahip olmadığını, ancak davalının bu ürünleri 18/07/2024 tarihinde tasarım ihlali sebebiyle tespit davasına konu ettiğini, bu konudaki evrakların da dava dilekçesine eklendiğini,

davalının sonraki aşamada ürünlerin toplatılması veya tasarım ihlalinden dolayı maddi ve manevi tazminat davası açma niyetinde olabileceğini, bu durumda yakın bir tehlikenin olduğunu ve yaklaşık ispatın sağlandığını beyan ederek, Mahkemece verilen kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

GEREKÇE İnceleme, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 355. maddesi hükmü uyarınca istinaf dilekçelerinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır. Talep. İlk Derece Mahkemesince 15.08.2024 tarihli ara karar ile verilen ''ihtiyati tedbir talebinin reddine'' dair ara kararın istinaf yoluyla incelenmesinden ibarettir.

Talep eden, karşı yan adına tescilli tasarımı, tescil tarihinden daha önce satmakta olduğunu, bu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliklerine sahip olmadığını beyan ederek, davalının 2023/012094 numaralı endüstriyel tasarımdan kaynaklanan haklarının dava süresince kendisine karşı ileri sürülmesinin tedbiren durdurulmasını talep etmiştir.

6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunun 159/1. maddesinde, sinai mülkiyet haklarına tecavüz olduğunu ispatlamak şartıyla ihtiyati tedbir talep edilebileceği, 159/3. maddesinde ise ihtiyati tedbirlerle ilgili bu Kanunda hüküm bulunmayan hususlarda 12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK’nın 389/1. maddesinde, "Mevcut durumda meydana gelebilecek bir değişme nedeniyle hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağından ya da tamamen imkânsız hâle geleceğinden veya gecikme sebebiyle bir sakıncanın yahut ciddi bir zararın doğacağından endişe edilmesi hallerinde, uyuşmazlık konusu hakkında ihtiyati tedbir kararı verilebilir." düzenlemesinin yer aldığı, düzenlemeye göre, tedbir kararına hükmedilebilmesi için;

şartlara uygun tedbir kararı verilmemesi halinde mevcut durumda olabilecek değişiklik nedeniyle hakkın elde edilmesinin zor hatta imkansız hale gelmesine yönelik kuvvetli endişenin bulunması gerektiği, ayrıca HMK’nın 390/3. maddesinde, "Tedbir talep eden taraf, dilekçesinde dayandığı ihtiyati tedbir sebebini ve türünü açıkça belirtmek ve davanın esası yönünden kendisinin haklılığını yaklaşık olarak ispat etmek zorundadır." şeklinde düzenleme yer aldığı, düzenleme gereği, ihtiyati tedbir kararının verilmesi için tam bir ispat aranmadığı, talebin yeterliliği hususunda mahkemeye kanaat verecek delilerin varlığının yeterli olduğu,

somut olayda eldeki delillere göre, yaklaşık ispat olgusunun gerçekleşmemiş olduğu, ilk derece mahkemesince tedbirin reddine yönelik olarak verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış olmakla, talep eden tarafça ileri sürülen istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiştir.

Dosyadaki belgelere, duruşma sürecini yansıtan tutanaklar ve gerekçe içeriğine göre, ilk derece mahkemesi kararında ve gerekçede hata edilmediği, kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından talep eden vekilinin yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.