Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/11921 K.2023/4277

Ödemiş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.01.2021 tarihli ve 2020/17 Esas, 2021/5 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2019/15 Esas, 2019/1885 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle.

İlk derece Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ödemiş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2018 tarihli ve 2014/31 Esas, 2018/41 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kasten öldürme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir. 2. ... Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin, 10.05.2018 tarihli ve 2018/1076 Esas, 2018/1262 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 3. ... Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin, 10.05.2018 tarihli ve 2018 /1076 Esas, 2018/1262 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2019/15 Esas, 2019/1885 Karar sayılı kararı ile sanıkların kasten öldürmeye yardım etme suçundan cezalandırılmaları gerektğinden bahisle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Ödemiş 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 4. Ödemiş

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.01.2021 tarihli ve 2020/17 Esas, 2021/5 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2019/15 Esas, 2019/1885 Karar sayılı kararına Direnilmesine ve sanıklar hakkında kasten öldürme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz sebepleri Sanıkların kasten öldürme suçundan ayrı ayrı cezalandırılması gerektiğinden bahisle sübuta, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1. Olay gecesi maktul ... ve arkadaşlarının eğlenmek için sanık ...'ın işlettiği bara gittikleri, maktulün arkadaşı ... ile sanık ... arasında çıkan tartışmanın taraflar arasında kavgaya dönüştüğü, hakkında hüküm kesinleşen ...'ın da kavgaya dahil olduğu, maktul ve arkadaşlarının bardan çıkıp kaçarlarken tüm sanıkları takip ettikleri ve yakalayıp saldırdıkları, sanık ...'ın sopa ile maktul ve arkadaşlarına saldırdığı,

sanık ...'in de kavgaya dahil olduğu ve böylece sanık ...'ın kasten öldürme eylemini kolaylaştırdıkları anlaşılmasına rağmen sanıklar hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca delil yetersizliğinden beraatlerine karar verilmiştir. 2. Tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır. 3. Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesinin 23.07.2013 tarihli Otopsi Raporu dosyada mevcuttur. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. C. Bozma sonrası ilk derece Mahkemesinin Kabulü Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2019/15 Esas, 2019/1885 Karar sayılı kararına Direnilmesine ve sanıklar hakkında kasten öldürme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay gecesi maktul ... ve yanındaki müştekiler ..., ... ve ...'in, eğlenmek amacı ile sanık ...'ın işlettiği bara gittikleri, burada müşteki ... ile iş yeri sahibi olan sanık ... arasında tartışma çıktığı ve tartışmanın kavgaya dönüştüğü, diğer sanıklar ... ve ...'in de kavgaya dahil olduğu, maktul ve arkadaşlarının bardan dışarı çıkarak uzaklaşmaya çalıştıkları, ancak sanık ...'ın en önde elinde sopa ile,

yanında diğer sanıklar da olduğu halde maktul ve arkadaşlarının peşinden giderek onlara saldırdıkları, maktulün ve yanındakilerin de yakında bulunan pide fırını önündeki odun parçalarını alarak sanıklara karşılık verdikleri, kavga sırasında sanık ...'ın iş yeri mutfağından alıp yanında getirdiği bıçakla maktulü bıçaklayarak öldürdüğü olayda.

Sanık ...'in kavgaya dahil olduğunun sanık ... ve tanıklar ... ile ...'ın beyanlarından anlaşıldığı, sanığın hayatın olağan akışına uymayan inkara dayalı savunmasına itibar edilemeyeceği, sanık ...'ın da kavga sırasında elinde bulunan sopayla maktul ve yanındakilere saldırmak, sanık ...'in de kavgaya dahil olmak suretiyle sanık ...'ın eylemlerini kolaylaştırdıkları ve bu surette kasten öldürme suçuna yardım eden olarak katıldıkları sabit olup 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 39 uncu maddesi kapsamında cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat kararları verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR