Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/11922 K.2023/2733

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tire 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2014 tarihli ve 2014/374 Esas, 2014/321 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, eylemin taksirle yaralama suçunu oluşturduğu gözetilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 74 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca davanın düşürülmesine karar verilmiştir. 2. Tire

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2014 tarihli ve 2014/374 Esas, 2014/321 Karar sayılı kararının Cumhuriyet Savcısı (aleyhe) tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesinin 05.10.2017 tarihli ve 2017/336 Esas, 2017/12281 Karar sayılı kararı ile "Mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanına, bu beyanla uyumlu adlî rapor içeriğine, Jandarma Kriminal Daire Başkanlığının 10.07.2014 tarihli uzmanlık raporunda sanığa ait olduğu belirtilen tişört üzerinde atış artıkları tespit edilmesine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunun sübut bulduğu gözetilmeden, tanık İsa'nın ve sanığın babası olan mağdurun, sanığı suçtan kurtarmaya yönelik sonradan değiştirdiği beyanlarına itibar edilerek,

eylemin taksirle yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle şikayetten vazgeçme nedeniyle yazılı şekilde düşme kararı verilmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Tire

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2021 tarihli ve 2017/497 Esas, 2021/74 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.11.2022 tarihli tebliğnamesi ile hükmün onanması yönünde görüş belirtilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz istemi, eksik inceleme ile karar verildiğine, sübuta, teşdit gerekçesine, suç vasfının taksirle yaralama olduğuna, lehe hükümlere ve vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, açık ceza infaz kurumunda hükümlü olup izne ayrıldığı ancak izin süresi dolmasına rağmen teslim olmadığı, tanık İsa'ya ait tüfeği izinsiz alarak aralarında husumet bulunan babası mağdurun ikametine gittiği, mağduru uyurken av tüfeği ile ateş etmek suretiyle başından ve omuz arkasından yaraladığı, sonrasında olay yerinden kaçtığı belirlenmiştir.

2. Sanık tüfeği duvara yerleştirirken kendiliğinden ateş aldığını belirterek kasıtlı bir eylem gerçekleştirmediğini savunmuştur. 3. Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı

2. İhtisas Kurulunun, 21.06.2019 tarihli raporuna göre; mağdurun, sağ frontoparitel kemik kırığı ve akut subdural hematoma neden olan yaralamasının, yaşamsal tehlikeye neden olduğu, basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu, kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin ağır (4) derecede olduğu tespit edilmiştir.

4. Jandarma Genel Komutanlığının, a. 26.06.2014 tarihli uzmanlık raporuna göre, suça konu av tüfeğinde yapılan incelemede, emniyet sisteminin sağlam ve işler durumda olduğu, atışına mani mekanik herhangi bir arızasının bulunmadığı, b. 10.07.2014 tarihli uzmanlık raporuna göre, sanığa ait olan tişört üzerinde atış artıklarına rastlanıldığı tespit edilmiştir.

5. Mağdur anlatımları, tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, nüfus kaydı, adlî sicil kaydı ve kollukça tutulan tutanaklar dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ve Müdafiinin, Eksik İnceleme ile Karar Verildiğine, Sübuta, Teşdit Gerekçesine, Suç Vasfının Taksirle Yaralama Olduğuna, Lehe Hükümlere Yönelik Temyiz İstemleri Yönünden Olay ve Olgular başlığındaki deliller ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği,

mağdurun soruşturma beyanları ile uyumlu tüfeğin sağlam olduğuna ve sanığın üzerinde atış artığı rastlandığına dair uzmanlık raporları, mağdurun kendi tüfeğini sanığın almasını engellemeye yönelik çabası, aralarındaki husumet, mağdura ait adlî rapor, dosya içerisindeki mevcut bilgi ve belgeler ile mahkemece gösterilen gerekçeye göre, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın eylemini bilerek ve isteyerek gerçekleştirdiği, sanık hakkında hükmedilen hapis cezası süresinin 5 yıl olduğu gözetilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

hapis cezasının ertelenmesi ve seçenek yaptırımlara çevrilme hükümlerinin uygulanmasının yasal olanağı bulunmadığı anlaşıldığından, Mahkemece yapılan uygulamalarda bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. B. Sanık ve Müdafiinin Vesaireye Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Olaylar ve Olgular başlığının birinci paragrafındaki anlatım ve dosya kapsamına göre, suçta kullanılan araç, isabet yeri ve hedef alınan bölge, Adlî Tıp Kurumu

2. İhtisas Kurulu raporuna göre yaralanmanın ağırlığı, sanığın eylem sonrasında sergilediği tutum ve davranışlar, sanık ve mağdur arasındaki husumet karşısında sanığın eyleminin mağdurla akrabalık ilişkisi ve mağdurun olay esnasında uyuması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 82 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) ve (e) bentleri ve 35 inci maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu, bu nedenle yargılama yetkisinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) paragrafınnda açıklanan nedenlerle Tire