Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/3053 K.2024/3596

Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.05.2019 tarihli ve 2017/496 Esas, 2019/331 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3e, 87/1-d, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

2. Ceza Dairesinin, 06.12.2022 tarihli ve 2019/2080 Esas, 2022/2087 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna, 2. Sanık ... müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suç işleme kastı bulunmadığına, taksir hükümlerinin tartışılması gerektiğine, meşru savunmada sınırın aşılmasına ve haksız tahrike, İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ... ile katılanın amcası olan tanık M.K'nin aynı apartmanda oturduğu, aralarında apartmana güvenlik kamerası takılması meselesiyle alakalı anlaşmazlık bulunduğu, olay günü sanığın bu meseleyi konuşmak için tanığın iş yerine geldiği aralarında çıkan sözlü tartışma sonrasında iş yerinden ayrılıp bir müddet sonra geri döndüğü, oğulları olan inceleme dışı sanıklar ... ve ...’in de motosikletle olay yerine geldikleri, tarafların tartışmalarının kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında sanığın katılanın batın bölgesine bir kez bıçakla vurarak hayatî tehlike geçirecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından kasten tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunmaması, sanığın eylemini öldürmeye elverişli alet olan bıçakla gerçekleştirmesine rağmen hareketli olan ani kavga ortamında tek bıçak darbesi sonrasında eylemine son verdiği,

öldürücü bölgeyi özellikle hedef aldığına ilişkin kesin bir delil bulunmadığı anlaşılmakla, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, somut olayda sanık lehine meşru savunmada sınırın aşılmasının koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Olayın başlangıç şekli ve gelişimine dair tarafların farklı anlatımlarının bulunduğu, Dairemiz heyeti tarafından izlenen olay anına ilişkin görüntülerden de karşılıklı kavga şeklinde gerçekleştiği anlaşılan olayda, ilk haksız eylemin kimden geldiğinin tam olarak tespit edilemediği anlaşılmakla.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmekte olduğundan sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca asgarî oranda (1/4)indirim yapılmayarak fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan "sanık lehine asgarî oranda haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi" nedeniyle sanık müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

2. Ceza Dairesinin, 06.12.2022 tarihli ve 2019/2080 Esas, 2022/2087 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi