Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/6942 K.2024/3766

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2008 tarihli ve 2007/70 Esas, 2008/1 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1 delaletiyle 87/3, 62/1, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca 6000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2008 tarihli ve 2007/70 Esas, 2008/1 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 20.09.2011 tarihli ve 2008/14026 Esas, 2011/12063 Karar sayılı kararı ile "yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2012 tarihli ve 2011/290 Esas, 2012/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 37/1 delaletiyle 87/3, 62/1, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca 6000 TL adlî para cezası ile cezalandırılması ile 5271 sayılı Kanun'un 231/5 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

4. Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesiyle birlikte hükmün açıklanması ile Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2022/833 Esas, 2023/183 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37/1 delaletiyle 87/3, 62/1, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca 6000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz nedenleri, suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, suç vasfına, vesaireye ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Karar başlığında 5271 sayılı Kanun'un 232/2-b maddesine muhalefet edilerek mağdur ...'ın gösterilmemesi mahallinde giderilebilir eksiklik olarak görülmüştür.

2. Mağdurun aşamalardaki beyanlarına göre tekme ve yumruk atılarak darp edildiğini beyan etmesi karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 86/1 ve 87/3 maddelerinde belirtilen kemik kırığı oluşturacak şekilde kasten yaralama suçunu oluşturduğu, incelemeye konu suç için 5560 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 87/3 maddesinde yapılan değişikliğin zamanaşımı yönünden sanığın lehine olduğu ve aynı Kanun'un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan, 67/4 maddesi gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi olduğu anlaşılmıştır.

3. Sanık hakkında "suç tarihi olan 28.10.2006" tarihine 12 yıl olağanüstü zamanaşımı süresi eklenmesi ile elde edilen süreye, "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarih olan 18.10.2012" ile "denetim süresinde işlenen suçun suç tarihi olan 29.04.2017" tarihleri arasındaki zamanaşımını durduran "4 yıl 6 ay 11 günlük" süre eklendiğinde 09.05.2023 tarihinde olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün üçüncü paragrafında açıklanan nedenle Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2022/833 Esas, 2023/183 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak,