Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/9371 K.2024/7046

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul Anadolu 48. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2016 tarihli, 2015/362 Esas, 2016/160 Karar sayılı kararı ile. 1.Katılan sanıklar Muhammet ve Mustafa hakkında; katılan sanık ...'a yönelik eylemleri nedeniyle kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 27/2. maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,

2. Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265/1-3-4 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 3. Katılan sanık ... ve sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265/1-3 ve 53. maddeleri uyarınca 12 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

4. Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265/1-3, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık ..., sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii ve sanık ...'in temyiz sebepleri özetle, sanıkların suçlarının sabit olmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanıklar Mustafa ve Muhammet yönünden mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay gecesi hakkında yakalama kararı bulunan sanık ...'yu yakalamak için sanık ...'nın evine giden polis memurları katılan ..., katılan sanıklar ... ve ...'in önce sanık ...'nın bıçaklı sonra da diğer sanıkların fiili saldırılarına uğradıkları, polis memuru olduklarını belirtip havaya ateş ettikleri halde sanıklar tarafından saldırıların sürdürüldüğü,

polis memurlarının silahlarını tutmaya çalıştıkları, bu sırada katılan ... ve katılan sanıkların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralandıkları, bu haliyle sanıkların eylemlerinin görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, katılan sanık ... ve sanıklar ..., ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçuna ilişkin olarak kurulan hükümler yönünden, Tebliğname'deki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

2. Katılan sanık ... ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan hüküm kurulurken kamu görevlilerinin sayısı dikkate alınarak sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek sanıklara eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş ise de temyiz edenlerin sıfatı karşısında aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan sanıklar ... ve ... hakkında katılan sanık ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı,

sanıklar ..., ..., ... ve ...'in eylemlerinin sabit olduğu, suç vasıflarının isabetli şekilde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu