Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/1397 K.2024/6373

Hükümlü hakkında verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2001 tarihli ve 2001/43 Esas, 2001/306 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün Yargıtay 1. Ceza Dairesince onanmak suretiyle kesinleştiği, hükümlünün uyarlama talebi üzerine Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2005 tarihli ve 2001/43 Esas, 2001/306 Karar sayılı ek kararı ile yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz sebebi; re'sen tespit edilecek sebepler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde.

1. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 tarihli, 2008/1-89-158 sayılı kararında açıklandığı üzere uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı Kanun’un 230. maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, Anayasanın 141, 5271 sayılı Kanun’un 34 ve 230. maddelerine aykırı olarak hükmün gerekçesiz bırakılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 765 sayılı Türk Ceza Kanunu uygulanarak verilmiş ve kesinleşmiş olan hükmün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddesi gereğince yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi ve uygulanması sırasında takdir hakkının kullanılması söz konusu olduğundan, hükümlünün çağrılıp hüviyeti tespit edilerek iddianame okunup olay anlatılarak uyarlama hükümlerinin tatbiki konusunda beyanı alınıp duruşmalı inceleme yapıldıktan sonra, hükümlü hakkında tekerrür hükümlerinin uygulandığı hususu da göz önünde bulundurularak,

hangi yasanın lehe olduğu hususunun gerekçelendirilmesi suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR