Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/7796 K.2025/8653

Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapmak suçundan Viranşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2023 tarihli ve 2023/233 Esas, 2023/384 Karar sayılı kararı ile 6 yıl 10... gün hapis cezasına mahkum edilen ...'ın, iş bu cezasının infazı sırasında, 31.10.2023 tarihi itibariyle açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken kalan cezasının denetimli serbestlik suretiyle infaz edilmesi talebinin reddine dair Siverek Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 29.02.2024 tarihli ve 2024/912 sayılı kararına karşı yapılan şikâyetin,

adı geçen hükümlünün 31.07.2023 tarihinden itibaren hükümlü olduğu ve 3 aydır açık ceza infaz kurumunda bulunduğundan bahisle kabulüne ilişkin Siverek İnfaz Hâkimliğinin 06.03.2024 tarihli ve 2024/673 Esas, 2024/718 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.03.2024 tarihli ve 2024/168 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.11.2024 tarihli ve 94660652-105-63-14917-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2024 tarihli ve 2024/119039 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2024 tarihli ve 2024/119039 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapmak suçundan Viranşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2023 tarihli kararının 17.10.2023 tarihinde kesinleştiği, anılan dosyada sanığın 14.01.2023 tarihi ile kararın verildiği 06.10.2023 tarihleri arasında kapalı ceza infaz kurumunda tutuklu olarak bulunduğu, 31.10.2023 tarihinden itibaren ise hükümlü statüsüne girerek açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmeye başladığı,

Siverek İnfaz Hâkimliğinin 06.03.2024 tarihli kararı ile adı geçen şahsın 31.07.2023 tarihinden itibaren hükümlü olduğu ve 3 aydır açık ceza infaz kurumunda bulunduğundan bahisle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un Geçici 10/6. maddesinden yararlanarak denetimli serbestliğe ayrılması gerektiği sebebiyle şikâyetin kabulüne karar verilmiş ise de, 15.07.2023 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7456 sayılı Kanun'un 15. maddesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’a eklenen geçici 10/6. maddesinin;

" Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, 31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden, toplam hapis cezası on yıldan az ise bir ayını, on yıl ve daha fazla ise üç ayını bu kurumlarda geçirip ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmasına üç yıl veya daha az süre kalanlar, bu şartların oluştuğu tarih itibarıyla açık ceza infaz kurumlarına ayrılabilir.

Bu hükümlüler ile 31/7/2023 tarihinde geçici 9 uncu maddenin altıncı fıkrası kapsamında açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler, talepleri hâlinde en az üç ay açık ceza infaz kurumunda kalmış olmak şartıyla ilgili mevzuat uyarınca cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılır." şeklindeki düzenleme değerlendirildiğinde, Anılan hükümlünün 31.07.2023 tarihi itibariyle kapalı ceza infaz kurumunda tutuklu olarak bulunduğu ve 31.07.2023 tarihinde 5271 sayılı Kanun'un Geçici 9/6. maddesi kapsamında açık ceza infaz kurumunda da bulunmadığı,

açık ceza infaz kurumuna 31.10.2023 tarihinde alındığı cihetle, anılan geçici düzenlemeden yararlanamayacağının anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları. (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. 2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 6 ncı maddesinin (1) nci fıkrası. Geçici Madde 6 – (Ek: 15/8/2016-KHK-671/32 md..

Değiştirilerek kabul: 9/11/2016-6757/28 md.) (Değişik:14/4/2020-7242/52 md.) (1) 30/3/2020 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından.

26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun kasten öldürme suçları (madde 81, 82... ), üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenen kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçları, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu (madde 87, fıkra iki, bent d), işkence suçu (madde 94... ), eziyet suçu (madde 96), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 1 04... ), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 1 37... ),

uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (madde 188) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere, 105/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “bir yıl”lık süre, “üç yıl” olarak uygulanır. 3. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçi 9 uncu maddesinin (6) ncı fıkrası.

(6) Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, toplam hapis cezası on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve daha fazla olanlar ise üç ayını kapalı ceza infaz kurumunda geçirmiş olan iyi hâlli hükümlülerden ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmalarına bir yıl veya daha az süre kalanlar, talepleri hâlinde açık ceza infaz kurumlarına gönderilebilirler.

Bu hükümlüler, açık ceza infaz kurumlarında barındırılır. İlgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya, beşinci fıkrada belirtilen süreler içinde hak kazandıkları takdirde beşinci fıkra uyarınca izinli sayılırlar. Beşinci fıkrada belirtilen sürenin tamamlanmasından sonra ise açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanıp kazanmadıklarına bakılmaksızın, 95 inci maddede düzenlenen izin hakkından yararlanırlar.

Bu fıkra hükmü 31/7/2023 tarihine kadar uygulanır. 4. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 10 uncu maddesinin (6) ncı fıkrası.

Geçici Madde 10- (Ek: 14/7/2023-7456/15 md.) (6) Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, 31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden, toplam hapis cezası on yıldan az ise bir ayını, on yıl ve daha fazla ise üç ayını bu kurumlarda geçirip ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmasına üç yıl veya daha az süre kalanlar, bu şartların oluştuğu tarih itibarıyla açık ceza infaz kurumlarına ayrılabilir.

Bu hükümlüler ile 31/7/2023 tarihinde geçici 9 uncu maddenin altıncı fıkrası kapsamında açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler, talepleri hâlinde en az üç ay açık ceza infaz kurumunda kalmış olmak şartıyla ilgili mevzuat uyarınca cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılır.

Şeklinde düzenlenmiştir. 5. Hükümlünün, uyuşturucu madde ticareti suçundan Ağır Ceza Mahkemesinde verilen mahkumiyet hükmünün 17.10.2023 tarihinde kesinleştiği ve kesinleşen mahkumiyet hükmünün infazı amacıyla mahkemesince Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği anlaşılmaktadır.

6. Hükümlü hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan verilen ve kesinleşen 6 yıl 10... gün hapis cezasının infazı infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 26.10.2023 tarihli ve 2023/7-4546 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 14.01.2023 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 05.03.2028, bihakkın tahliye tarihinin ise 22.11.2029 olarak belirlendiği, hükümlünün cezasının infazı sırasında 31.10.2023 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

7. Hükümlünün 01.03.2024 tarihli dilekçesi ile denetimli serbestlikten yararlanmak istediğini bildirdiği anlaşılmaktadır.

8. Hükümlünün infaza konu cezasının uyuşturucu madde ticareti suçundan almış olduğu 6 yıl 10... gün hapis cezası olup, uyuşturucu madde ticareti suçunun 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen ve 7242 sayılı Kanun’un 52 nci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun’un geçici 6 ncı maddesinde sayılan istisna suçlardan olması nedeniyle, hükümlünün şartla tahliye tarihine bir yıl kala denetimli serbestlik tedbirinden yararlanmasının mümkün olduğu görülmektedir.

9. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 ncu maddenin altıncı fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, 31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden, toplam hapis cezası on yıldan az ise bir ayını, on yıl ve daha fazla ise üç ayını bu kurumlarda geçirip ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmasına üç yıl veya daha az süre kalanlar,

bu şartların oluştuğu tarih itibarıyla açık ceza infaz kurumlarına ayrılabilir.

Bu hükümlüler ile 31/7/2023 tarihinde geçici 9 uncu maddenin altıncı fıkrası kapsamında açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler, talepleri hâlinde en az üç ay açık ceza infaz kurumunda kalmış olmak şartıyla ilgili mevzuat uyarınca cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılır." düzenlemesine göre hükümlünün hukuki durumu değerlendirildiğinde, hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmünün 06.10.2023 tarihinde verildiği ve istinaf edilmeksizin 17.10.2023 tarihinde kesinleştiği,

31.10.2023 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verilen ve şartla tahliye tarihi 05.03.2028 olup, denetimli serbestlikten şartla tahliye tarihine ancak bir yıl kala yararlanması mümkün olan hükümlünün bu madde hükmünden yararlanmasının mümkün olmadığı, maddede yer alan "31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden," şeklinde açıkça belirtildiği gibi 31.07.2023 tarihi itibariyle kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin bu düzenlemeden yararlanarak,

cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılmaları yönünde yasa koyucunun iradesini, yoruma açık olmayacak şekilde ortaya koyduğu, düzenlemenin kapsamının yorum yoluyla genişletilmesinin, düzenlemede öngörülen şartlar dikkate alındığında mümkün olmadığı,

hükümlünün düzenlemenin kapsamı dışında olup, bu düzenlemeden yararlandırılmak suretiyle erken denetimli serbestliğe ayrılmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla, hükümlünün hakkında verilen mahkumiyet hükmünün 17.10.2023 tarihinde kesinleştiği ve bu tarih itibariyle hükümlü statüsünü kazandığı ve 31.10.2023 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrıldığı dikkate alınmaksızın, İnfaz hakimliğince hükümlünün "31.07.2023 tarihinde hükümlü olduğu ve üç aydan uzun süredir Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu" gerekçesiyle verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup,

kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR