Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/196 K.2025/6478

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2013/224 Esas, 2016/305 Karar sayılı kararı ile verilen hapis cezasına ilişkin hükmün katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/8959 Esas, 2021/12644 Karar sayılı ilâmıyla özetle; "sanık hakkında iki ayrı hüküm kurulması ve 5237 sayılı Kanun'un 86/3-c ve 86/3-e maddesinin uygulanma koşullarının oluşması" nedenleriyle bozulmasına, adlî para cezasına ilişkin hükmün kesin nitelikte olması nedeniyle Adalet Bakanlığının talebi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına bozma istemi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 18.12.2023 tarihli ve 2023/7508 Esas, 2023/8044 Karar sayılı ilâmıyla özetle.

Mahkemece kabul edildiği olayın oluş şekli itibarıyla hükümlünün katılana yönelik eylemlerinin bütün hâlinde neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçunu oluşturduğu dikkate alınmadan hükümlünün neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan başka ayrıca silahla kasten yaralama suçundan da mahkûmiyetine karar verilmesi nedenleriyle kanun yararına bozulmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin mahallinde yapılmasına karar verilmiştir. 2. Kütahya

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.07.2024 tarihli ve 2022/106 Esas, 2024/805 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-c, e, 87/3, 32/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15... gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suçsuz olduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ceza sorumluluğunun bulunmadığına, meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-c, e, 87/3, 32/2. maddelerine göre belirlenen 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken 2 yıl 3 ay 2 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken hesaplama hatası yapılarak 1 yıl 15... gün hapis cezasına hükmolunarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu,

bu bağlamda sanığın ceza sorumluluğu tam olmasa da 5237 sayılı Kanun'un 32/2. maddesinden yararlanacağının Adlî Tıp Kurumu Genel Kurulunun 16.04.2015 tarihli raporu ile belirlendiği, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre eleştiri nedeni dışında ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, katılandan sanığa yönelen kahsız davranış bulunmadığından meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından,

sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde eleştiri nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kütahya