Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/4221 K.2025/6809)

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2014 tarihli ve 2014/175 Esas, 2014/425 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15.10.2019 tarihli ve 2019/1871 Esas, 2019/4374 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2024 tarihli ve KD - 2024/98319 sayılı itirazı üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 18.02.2025 tarihli ve 2024/7919 Esas, 2025/1209 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 15.11.2018 tarihli ve 2018/17-339 Esas, 2018/536 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hüküm tarihinde Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi de bulunmayan sanığın bizzat veya Sesli ve Görüntülü Bilişim Sistemi (SEGBİS) aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Ludi/İsviçre, B.

No: 12433/86, 15.06.1992, §§ 49-50. Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13.05.1980 § 33; Sejdovic/İtalya, B.

No: 56581/00, 01.03.2006 § 81 kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine ve 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı davranılması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğuna karar verilerek, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 15.10.2019 tarihli ve 2019/1871 Esas, 2019/4374 Karar sayılı ilamının sanık ...'in mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçunun onanmasına ilişkin kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir. 3. Antalya

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2025 tarihli ve 2025/177 Esas, 2025/180 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81/1, 35/2, 39/2-c, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özetle, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından,

temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya