Karar Özeti
1. Ceza Dairesi 2025/4254 E. , 2025/7725 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/248 E., 2024/429 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakem
Karar Detayı
1. Ceza Dairesi 2025/4254 E. , 2025/7725 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/248 E., 2024/429 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2021 tarihli ve 2021/179 Esas, 2021/377 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin, sanık müdafiilerinin istinaf başvurularının Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 14.04.2022 tarihli ve 2022/112 Esas, 2022/918 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, bu kararın, katılan vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 02.04.2024 tarihli ve 2022/13492 Esas, 2024/2264 Karar sayılı ilâmı ile özetle; gönüllü vazgeçme şartlarının gerçekleşmediği, sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.12.2024 tarihli ve 2024/248 Esas, 2024/429 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 53. maddeleri uyarınca 13 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; 5237 sayılı Kanun'un 30/3. maddesine göre haksız tahrikin varlığı konusunda kaçınılmaz hataya düşen sanığın haksız tahrik hükmünden yararlandırılması gerektiğine, sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğuna, zabıt mümzilerinin tanık olarak dinlenmesine dair taleplerinin reddedildiğine, savunma haklarının kısıtlandığına, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin yasal ve yeterli bir gerekçe ile uygulanmadığına, teşebbüsten fazla ceza belirlendiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, adil yargılanma ve savunma hakkının ihlalinin söz konusu olmadığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, hata hükümlerinin ve gönüllü vazgeçme şartlarının gerçekleşmediği, teşebbüsün ulaştığı aşama ile meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre belirlenen cezanın isabetli olduğu, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylem bulunmadığından haksız tahrik hükmünün uygulanmamasının isabetli olduğu, takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle sanık hakkında uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARAR Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.12.2024 tarihli ve 2024/248 Esas, 2024/429 Karar sayılı kararında sanık müdafiileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2025 tarihinde karar verildi.
Özgün Analiz
Olay Özeti: Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesi, önce nitelikli yaralamadan hüküm kurulan ve gönüllü vazgeçme şartlarının oluşmadığı bozma ile belirlenen olayda sanığı kasten öldürmeye teşebbüsten (TCK 81/1, 35/2) 13 yıl hapisle cezalandırmıştır.
Hukuki İlke: Öldürme kastıyla işlenen eylemde gönüllü vazgeçme ve hata (TCK 30/3) koşulları oluşmamışsa uygulanmaz; katılandan yönelen haksız tahrik doğuran eylem yoksa indirim yapılmaz. Zabıt mümzilerinin tanıklığı gibi taleplerin reddi, dosya tekemmül etmişse savunma hakkı ihlali sayılmaz.
Uygulama Sonucu: onama
Dava Strateji Notu: Gönüllü vazgeçme iddiası, eylemin engel bir nedenle değil failin serbest iradesiyle sonlandığını ispatlamayı gerektirir; aksi halde teşebbüs cezası kalır. Hata (30/3) savunması somut olgularla desteklenmezse kabul görmez.