Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/4929 K.2025/5944

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2017 tarihli ve 2017/418 değişik iş sayılı içtima kararı ile 14... ay hapis cezasına hükümlü ...'un, bu cezasının infazı sırasında, adı geçen hükümlünün Denizli

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/457 esas sayılı dosyası kapsamında tutuklulukta geçirdiği sürelerin halen infaz ettiği cezadan mahsup edilmesi talebinin kabulü ile söz konusu sürenin 5237 sayılı Kanun'un 63. maddesi gereğince mahsubuna dair Denizli İnfaz Hakimliğinin 05.01.2021 tarihli ve 2020/5825 Esas, 2021/74 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 28.05.2025 tarihli ve 94660652-105-20-24834-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.06.2025 tarihli ve 2025/69584 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.06.2025 tarihli ve 2025/69584 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede. Her ne kadar Denizli İnfaz Hakimliğinin 05.01.2021 tarihli kararı ile hükümlünün Denizli

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/457 Esas sayılı dosyasında 15.12.2009-07.01.2010 tarihleri arasındaki sürenin tutuklulukta geçen süre olarak kabulü ile infaz ettiği cezadan mahsubuna karar verilmiş ise de, Denizli

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/457 Esas sayılı dosyasında 15.12.2009 tarihinde hükümlü hakkında ifade almaya yönelik tutuklama kararı çıkartıldığı, hükümlünün 07.01.2010 tarihinde anılan Mahkemede ifadesi alınması üzerine anılan kararın işlemsiz iadesi için cumhuriyet başsavcılığına müzekkere yazılmasına karar verildiği, her ne kadar mahkemece ifade almaya yönelik tutuklama kararı verilmiş ise de esasen bu kararın ifade almaya yönelik yakalama kararı olduğu,

hükümlünün bu tarihler arasında fiilen tutuklu kalmadığı ve infaz görmediği anlaşılmakla, anılan sürelerin mahsubuna karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları. (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. Şeklinde düzenlenmiştir. 2. Denizli İnfaz Hakimliğinin 05.01.2021 tarihli kararı ile hükümlünün Denizli

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/457 Esas sayılı dosyasında 15.12.2009-07.01.2010 tarihleri arasındaki sürenin tutuklulukta geçen süre olarak kabulü ile infaz ettiği cezadan mahsubuna karar verilmiştir. 3. Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/457 Esas sayılı dosyasında tensiple birlikte hükümlünün açık adresinin bilinmediği ve tespit edilemediği, savunma vermekten kaçtığı gerekçesiyle hükümlü hakkında 15.12.2009 tarihinde tutuklama kararı çıkartıldığı,

bu karar kolluk tarafından henüz infaz edilmeden, hükümlünün 07.01.2010 tarihinde müdafii ile birlikte kendiliğinden mahkemeye gelerek savunmasını yapması üzerine aynı gün hakkında çıkartılan tutuklama kararının işlemsiz iadesi için Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazıldığı anlaşılmakla, hükümlünün bu dosyadan tutuklukta yada gözaltında geçen ve mahsubu gereken bir süre olmaması nedeniyle hükümlünün mahsup talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne dair verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR