Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/6498 K.2025/8314)

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine verilen İstanbul Anadolu 50. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2020/361 Esas, 2022/97 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 17.05.2023 tarihli ve 2022/13417 Esas, 2023/3211 Karar sayılı ilâmı ile özetle; hatalı değerlendirmeyle sanık hakkındaki kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına, 2. İstanbul Anadolu

50. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2025 tarihli ve 2023/486 Esas, 2025/231 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle düşmesine, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; eksik ve hatalı değerlendirme ile karar verildiğine, Mahkemece üst üste yapılan hatalı değerlendirmeler sonucu sanığın cezasız kaldığına, zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararının hukuka aykırı olduğuna, sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, zamanaşımı süresini kesen son işlem olan 15.10.2015 tarihli sanığın sorgusundan temyiz incelemesine konu hüküm tarihine kadar 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesinde isabetsizlik görülmediğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu