KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2025/8501 E., 2026/3729 K.
- Karar tarihi
- 7 Mayıs 2026
- Konu
- Ceza Hukuku
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2025/2192 E., 2025/1660 K
- Suç
- Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama
- Hüküm
- İstinaf başvurularının esastan reddi kararı
- Tebliğname görüşü
- Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1
Karar Detayı
702 kelime·4 dk okuma·3 bölüm
Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.05.2025 tarihli ve 2024/481 Esas, 2025/272 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-a, e, 87/1-d, 53, 58. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. ... Bölge Adliye Mahkemesi
1. Ceza Dairesinin, 17.09.2025 tarihli ve 2025/2192 Esas, 2025/1660 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekili ile sanığın istinaf başvurularının, gerekçeli karar başlığında sanık müdafiinin vekil olarak gösterilmesi, suçun kasten yaralama yerine eşi kasten öldürme olarak yazılması ve katılan kurum isminin mükerrer yazılması hususları eleştirilerek, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten öldürmeye teşebbüs olduğundan bahisle suç vasfına, ceza miktarına, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.
2. Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; gerekçeli kararın usul ve esasa aykırı olduğuna, kararın gerekçesiz olduğuna, eksik incelemeye, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesinin uygulanması gerektiğine, ceza miktarına, haksız tahrik hükümleri ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanması gerektiğine, tekerrür koşullarının oluşmadığına ilişkindir.
III. GEREKÇE
1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, sanığın cezai sorumluluğunu etkileyecek nitelikte akıl hastalığı bulunduğuna dair bilgi veya belge bulunmadığı, eksik incelemenin bulunmadığı,
eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri ve katılandaki yaralanmanın niteliği, eyleme ciddi bir engel hal olmadan son vermesi nazara alındığında eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, katılandan sanığa yönelen haksız bir söz veya davranış bulunmadığından haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı, adli sicil kaydına göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının yerinde olduğu, takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği,
katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedildiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde düzeltilen husus dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Sanığın adli sicil kaydında daha ağır cezayı içeren Şanlıurfa
2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.11.2017 tarihli ve 2017/262 Esas, 2017/1119 Karar sayılı kararı ile hükmolunan 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/226 Esas, 2016/371 Karar sayılı kararı ile hükmolunan 5 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması hukuka aykırı görülmüş ise de, anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle katılan kurum vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.09.2025 tarihli ve 2025/2192 Esas, 2025/1660 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan tekerrüre ilişkin bölümden "Şanlıurfa
1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/226 Esas ve 2016/371 Karar sayılı 5 ay hapis cezasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.11.2017 tarihli ve 2017/262 Esas, 2017/1119 Karar sayılı kararı ile hükmolunan 6 ay hapis cezasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa
Özgün Analiz
Olay Özeti
Olay Özeti: Sanik, esine yonelik eylem nedeniyle neticesi sebebiyle agirlasmis yaralama sucundan Sanliurfa 3. Agir Ceza Mahkemesince 6 yil hapis cezasi ile cezalandirilmis, cezanin mukerrirlere ozgu infaz rejimine gore cektirilmesine karar verilmistir. Istinaf basvurulari esastan reddedilmis; katilan kurum vekili suc vasfina ve ceza miktarina, sanik mudafii ise tekerrur, haksiz tahrik ve akil hastaligi iddialariyla temyize basvurmustur.
Hukuki İlke
Hukuki İlke: Karar, hedef alinan vucut bolgeleri, yaralanmanin niteligi ve eyleme ciddi engel hal olmadan son verilmesi olcutleriyle suc vasfinin (kasten olduurmeye tesebbus degil neticesi sebebiyle agirlasmis yaralama olarak) dogru belirlendigini uygulamistir. Katilandan sanige yonelen haksiz soz veya davranis bulunmadigindan TCK 32. maddesinin (akil hastaligi) ve haksiz tahrik hukumlerinin uygulanmamasini yerinde bulmus; tekerrure adli sicildeki daha agir cezayi iceren mahkumiyetin esas alinmasi gerektigini, bunun gozetilmemesinin ise CMK 322. maddesi uyarinca dogrudan giderilebilecegini belirtmistir. Cezalandirmada TCK 86/1, 86/3-a,e, 87/1-d, 53 ve 58. maddeleri esas alinmistir.
Uygulama Sonucu
Uygulama Sonucu: Katilan kurum vekilinin temyizi tekerrure esas alinan karar yonunden yerinde gorulerek CMK 302/2 uyarinca bozma yapilmis, ancak CMK 322 uyarinca hukum duzeltilerek onanmis (tekerrure esas mahkumiyet degistirilmistir).
Dava Strateji Notu
Dava Strateji Notu: Yaralama dosyalarinda kasten olduurmeye tesebbus ile neticesi sebebiyle agirlasmis yaralama ayrimi; hedef alinan bolge, yara niteligi ve eyleme kendiliginden son verilip verilmedigi uzerinden kurulmalidir. Tekerrure hangi mahkumiyetin esas alindigi denetlenmeli; yanlis karar esas alinmissa bu husus yeniden yargilama gerektirmeden duzeltilerek giderilebilir. Haksiz tahrik ve TCK 32 icin somut olgu gosterilmelidir.