Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2026/1856 K.2026/3602

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemi yönünden. Suçun kadın ya da çocuğa yönelik olmadığı nazara alınarak suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu itibarla davaya katılma ya da hükümleri temyiz etme hak ve yetkisinin bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi yönünden. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bozma üzerine verilen Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2023 tarihli ve 2022/465 Esas, 2023/145 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 08.04.2025 tarihli ve 2023/6050 Esas, 2025/2646 Karar sayılı ilâmı ile özetle.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütlerden meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi birlikte gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak bir ceza tayini yerine yazılı şekilde hiç isabet olmayan durumlarda uygulanabilecek şekilde 9'ar yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini kabule göre de hesaplama hatası yapılarak eksik ceza verilmesi nedenleriyle bozulmasına,

dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2.Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.09.2025 tarihli ve 2025/236 Esas, 2025/339 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanıklar ile katılan arasında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmadığına, katılanın yaralanmasının niteliği nazara alındığında sanıkların öldürme kastı ile hareket ettiklerine ilişkin delil bulunmadığına, yaralanmanın hayati önem taşımadığına, sanıkların kendi istekleri ile eylemlerine son verdiklerine, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi, aksi kanaat hasıl olduğunda 5237 sayılı Kanun'un 36. maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükümlere esas alınan adî raporun yeterli olduğu, eylemin sanıklar tarafından öldürme kastıyla fikir ve eylem birliği içerisinde hareket edip fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle gerçekleştirildiğinin saptandığı,

gönüllü vazgeçme koşullarının oluşmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçeleri gösterilerek belirlendiği, katılandan sanıklara yönelen haksız tahrik oluşturan söz ve eylem bulunmadığından haksız tahrik indirimi uygulanmamasının isabetli olduğu anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

1. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının suçun kadın ya da çocuğa yönelik olmadığı nazara alınarak suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu itibarla davaya katılma ya da hükümleri temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığından, Kurum vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Sanıklar Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle Bitlis

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.09.2025 tarihli ve 2025/236 Esas, 2025/339 Karar sayılı kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Bitlis