Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Yaralama Kararı (E.2026/410 K.2026/1659)

Katılan vekilinin 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçuna yönelik temyiz istemi yönünden.

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 279/1-b maddesi uyarınca sıfat yönünden reddine karar verildiği, bu kararın 5271 sayılı Kanun’un 279/1-son cümlesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu ve vaki itirazın itiraz mercii olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

2. Ceza Dairesinin, 23.10.2025 tarihli ve 2025/179 Değişik İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği belirlenmekle, bu istem inceleme dışı bırakılmıştır. 2. Katılan vekili ve sanık müdafiinin neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama ile sanık müdafiinin 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarına yönelik temyiz istemleri yönünden.

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen ilk kararın "4 yıl 2 ay hapis cezası" olduğu, istinaf bozması üzerine sanığın "5 yıl hapis cezası" ile cezalandırıldığı, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan verilen ilk kararın "10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası" olduğu, istinaf bozması üzerine sanığın "1 yıl 3 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası" ile cezalandırıldığı,

ancak kazanılmış hakkı dikkate alınarak cezanın 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası üzerinden infazına karar verildiği anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar ile ceza miktarlarının arttırılması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu anlaşıldığından, Tebliğname'nin redde ilişkin görüşüne iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 47. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.07.2025 tarihli ve 2024/410 Esas, 2025/628 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; a. Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-a, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına, b.

Ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma, taşıma veya bulundurma suçundan, 6136 sayılı Kanun'un 13/1, 62, 52, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.09.2025 tarihli ve 2025/2315 Esas, 2025/2800 Karar sayılı kararı ile; a.

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, sanık hakkında aleyhe istinaf başvurusu olmadığından hüküm fıkrasına "5271 Sayılı CMK'nın 283/1. maddesi gereğince sanık ... hakkında daha ağır bir ceza verilemeyeceğinden, kazanılmış hakkı gözetilerek sonuç cezanın 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası üzerinden infaz edilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine, b.

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; ceza miktarına, 5237 sayılı Kanun'un 87/3. maddesinin uygulanması gerektiğine, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir. 2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; ceza miktarına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden verilen birleştirme kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde sanık ile katılan arasında tam olarak tespit edilemeyen bir nedenle tartışma yaşandığı, sanığın aksi ispatlanamayan savunmalarına göre tartışma sırasında katılanın sanığa küfür ettiği, bunun üzerine sanığın tabanca ile katılanın bacaklarına ateş ederek yaşamını tehlikeye sokmayan, ağır (6.) derecede kemik kırığına ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olan şekilde yaraladığı anlaşılan olayda.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, aralarında bağlantı bulunan dosyaların birleştirilerek görülmesinde ve 5237 sayılı Kanun'un 87/3. maddesinin ayrıca uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı,

takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre bozma nedeni dışında ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan kurulan hükümdeki bozma nedeni dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanığın ve katılanın, olayın başlangıç ve gelişimine dair farklı anlatımlarda bulundukları, tarafsız tanık beyanı bulunmadığı, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tam olarak tespit edilemediği anlaşılmakla.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 24.09.2025 tarihli ve 2025/2315 Esas, 2025/2800 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, B.

Sanık Hakkında Neticesi Sebebiyle Ağırlaşmış Yaralama Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Katılan Vekili ve Sanık Müdafiinin Temyiz İstemleri Yönünden Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi "haksız tahrik" yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi