Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2026/865 K.2026/1998)

Kanun’un 272/3-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olmakla, 21.12.2016 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 26.12.2025 tarihli ve 2025/3012 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2026 tarihli ve KYB - 2026/1991 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2026 tarihli ve KYB - 2026/1991 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, sanığın müştekiye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarını işlediğinden bahisle mahkumiyetine karar verilmiş ise de, dosyada mevcut ...

Devlet Hastanesinin 01.10.2010 tarihli raporu ile müştekinin yaralanmasının basit tıbbi bir müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğunun belirtildiği anlaşılmakla, sanık hakkında cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurunu oluşturan 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında kalan kasten yaralama suçundan ayrıca hüküm kurulamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlü hakkında Karamürsel Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.10.2010 tarihli ve 2010/1584 Soruşturma, 2010/707 Esas, 2010/275 İddianame numaralı evrakı ile düzenlenen iddianamede hükümlünün kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama ve intihara yönlendirme suçlarından cezalandırılmasına karar verilmesi talep edilmiş, Mahkemece hükümlünün atılı suçlardan hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve intihara yönlendirme suçlarından verilen hükümlerin sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 06.04.2017 tarihli ve 2017/125 Esas, 2017/777 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 109/3-a, e, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına;

intihara yönlendirme suçundan beraatine karar verilmiş ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar itiraz edilmeksizin 13.04.2017 tarihinde kesinleşmiştir. 3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan.

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; hükümlünün gerçekleştirdiği şikâyetçiye yönelik kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturması nedeniyle hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi kısmen yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Karamürsel Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2016 tarihli ve 2016/398 Esas, 2016/839 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden.