Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2018/2508 K.2023/7551

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2020/19337 esasında kayıtlı Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 23.03.2016 tarihli ve 2015/185 Esas, 2016/54 Karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

Sanığın 30.11.2015 tarihli dilekçe ile eski hale getirme talebinde ve temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 311 inci maddesi hükmüne göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulmuş olması halinde bu talebi inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olması karşısında, Mahkemenin verdiği 11.12.2015 tarihli ek kararı

hukuken geçersiz ve yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede; sanığın yokluğunda verilen hükmün, sanığın savunmasının tespit edildiği 06.07.2012 tarihli (4) nolu celsede bildirdiği ".....köyü, ....... Çay Fabrikası Of/Trabzon" adresine tebliğ edilmesi gerekirken, tebligatın önceki adresi olan " ... caddesi No:19 .....,/Rize" adresine gönderildiği, bila tebliğ iadesi üzerine sanığın "Peyniraltı köyü, Karaca Çay Fabrikası Of/Trabzon" adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 35 inci maddesi uyarınca tebligat yapılarak kararın kesinleştirildiği, yapılan tebliğin yasaya aykırı olduğu, bu nedenle hükmün kesinleşmediği ve sanığın cezaevine alındığı 24.11.2015 tarihinde öğrenme üzerine süresinde kararı temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Erzurum (Kapatılan) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK. m. 250 ile yetkili) 04.12.2012 tarih, 2012/43 esas ve 2012/1255 karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis ve 140,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde hakkında değişen suç vasfı uyarınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 10.08.2010 tarihli, 2010/166 esas ve 2010/197 karar sayılı kararıyla tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanan Iraklı ......,'nin yapılan üst aramasında 4 paket halinde ele geçen eroini; telefon görüşmesi içerikleri ve teknik takibe dayalı kolluk tespitine göre, ...'nin ....., ili Of ilçesinde bulunan ......,lakablı Gürcistan uyruklu bir şahıstan 150 TL karşılığında aldığını beyan etmesi ve ifadesinde geçen aslan lakablı ....., uyruklu kişinin sanık ... olduğunun iletişimin dinlenmesi işlemlerinde tespit edilmesi karşısında, sanığın uyuşturucu temininde açıkça rol aldığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Olay tutanağı, sanık savunması ve dosya kapsamına göre; kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanığın savunmasının aksine, hakkında değişen suç vasfı uyarınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanan Iraklı Silagadze'nin soyut beyanı dışında, uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair kuşkuyu aşan kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR