Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/6100 K.2024/23109

Denizli 9. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 30.01.2023 tarihli ve 2022/6706 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/17058 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/17058 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan suç için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl olduğu, sanığın müsnet suçu 08.01.2007 tarihinde işlediği, 22.06.2007 tarihinde ilk savunmasının alındığı, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın ise 04.06.2015 tarihinde kesinleştiği, sanığın 28.04.2019 tarihinde yeniden suç işlediği,

hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03.07.2015 tarihi ile denetim süresi içerisinde yeniden suç işlediği 28.04.2019 tarihi arasında (3 yıl 9 ay 25 gün) dava zamanaşımı süresinin 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince duracağı, sanığın sorgusunun yapıldığı tarih ile hükmün açıklandığı tarih arasında zamanaşımını kesen başkaca bir sebep bulunmadığı ve sanığın sorgusunun yapıldığı 22.06.2007 tarihinden itibaren hükmün açıklandığı 13.09.2021 tarihine kadar geçen süreden (14 yıl 2 ay 22 gün) dava zamanaşımı süresinin durduğu süre çıkarıldığında 10 yıl 4 ay 27 gün sürenin geçmiş olması dolayısıyla,

8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 08.01.2007 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2007 tarihli ve 2007/378 Soruşturma, 2007/870 Esas, 2007/311 sayılı iddianamesi ile Denizli 1. Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, B. Denizli

1. Sulh Ceza Mahkemesinin 02.10.2007 tarihli ve 2007/131 Esas, 2007/624 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın temyiz kanun yoluna başvurduğu, C.

Dairemizin 08.07.2014 tarihli ve 2010/18673 Esas, 2014/5215 sayılı kararı ile; hükümden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7/2.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinde zorunluluk bulunduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, D. Bozmadan sonra, Denizli

9. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2015 tarihli ve 2014/639 Esas, 2015/566 sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesi gözetilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 03.07.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği, E. Sanığın denetim süresi içerisinde 28.04.2019 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine.

Denizli 9. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 13.09.2021 tarihli ve 2021/527 Esas, 2021/694 sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği, Anlaşılmıştır. F.

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66/1-e ile 67/4. maddesi gereği, 8 yıl olağan zamanaşımı süresinin ve 12 yıl olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

5237 sayılı TCK'nın 67/2. maddesinin (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın iddianame gereği Mahkemece savunmasının alındığı 07.06.2007 tarihi olduğu ve bu tarihten, bozma sonrası mahkûmiyet hükmünün verildiği 13.09.2021 tarihine kadar, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03.07.2015 tarihi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlâli niteliğindeki eylemin gerçekleştiği tarih olan 28.04.2019 tarihi arasında duran süre eklendiğinde, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu,

dava zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi.

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder." şeklinde düzenlenmiş olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, B. Denizli 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2021 tarihli ve 2021/527 Esas, 2021/694 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, C. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden.