Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2006/7612 K.2009/3928

765 sayılı TCK.nun 503/1. maddesinde öngörülen cezanın üst haddinin 5 yıldan az olması, 5271 sayılı CMK.nun 150/3. maddesinin 19.12.2006 günü yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile değişerek asgari haddin 5 yıla çıkarılmış bulunması ve 5271 sayılı CMK.nun 193/1. maddesinin, savunması alınan sanığın hüküm sırasında bulunmasını gerektiren emredici bir hükmü içermediğinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki 1 nolu bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın suçun sübuta ermediğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Sanığın, soruşturma aşamasında mağdurun zararını tazmin ettiğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı Yasanın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiği ve sanığın tekerrüre esas sabıkası olduğu gözetilerek, buna göre kararın gerekçe bölümünde.

5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın cezanın bireyselleştirilmesine ilişkin 50. maddesi ile diğer tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan denetime olanak vermeyecek şekilde soyut ifadelerle lehe olduğundan bahisle sanığın 765 sayılı Yasa hükümlerine göre mahkûmiyetine hükmolunması,