Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2008/7192 K.2010/3412

Adli para cezası tayin edilirken gösterilmeyen kanun ve maddesinin “5237 sayılı Yasanın 52/2. maddesi” olarak mahallinde karara eklenmesi mümkün görülmüş, dolandırıcılık suçunda, sağlanan haksız menfaatin pek fahiş olması halinde cezanın artırılması gerektiğine ilişkin 765 sayılı Yasanın 522. maddesine benzer bir düzenlemenin 5237 sayılı Yasada yapılmayıp bu hususun anılan yasanın 61/1-e maddesi uyarınca, temel cezanın tayininde nazara alınması gerekirken alt sınırdan ceza tayin edilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 Sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, 5237 sayılı TCK. nun 7 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca lehe yasa belirlenip sonucuna göre hüküm kurulmuş ve verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak:

5327 Sayılı TCK.nun 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 1.fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki hak yoksunluğunun şartla tahliye tarihine kadar, diğer hak yoksunluklarının ise hapis cezasının infazına kadar uygulanacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,